"Po co gadać o budzeniu się, kiedy tak dobrze jest spać"

i think about growing old and i can't understand it...

2009-07-05T12:43:00.000-07:00

http://grawklasy.blog.pl/
od teraz tylko tam.
wirtualna ekologia nadzieją na lepszą przyszłość.

jak w piosence z radia, wszystko się udaje.

2009-07-03T15:41:00.000-07:00

Wakacje to czas przemyśleń, przemyślałam więc sprawę i doszłam do wniosku, że niczego do przemyślenia nie mam. Na dzień dzisiejszy mózg mój wolny jest od wszelkiego rodzaju impulsów, postanawiam niniejszym karmić nowego rodzaju substancją, tak by stan nieważkości trwał w nieskończoność.
Psych is crap. (zauważono to już w Grey's Anatomy)
Podobno jak zamknie się problem do pudełka, a pudełko schowa głęboko do szafy, to tam zostanie.
W każdym razie, lepiej chyba mieć problem w pudełku, niż trzymać go w głowie, pastwić się nad nim, badać jego rozmiary i zastanawiać się wciąż i wciąż co z nim do cholery zrobić.
I've been doing that all my life. So now, it's time to stop.

i can feel the summer time in my vains.

2009-06-23T12:41:00.000-07:00

WAKACJE.
WRACAMY?

lets talk about going somewhere.

2009-04-09T03:32:00.000-07:00

Romanse. Strasznie interesuje mnie obserwowanie ich zawiązania i rozwoju. Śmieją się ze mnie współlokatorzy, że jestem wieczną swatką, że łączę ludzi w pary zawsze i wszędzie, i że to dobrym być nie może. Ale nie zgadzam się. Wszyscy chodzą sobie ulicami miast, zmierzając dokądś. Większość z nich szczerze gardzi samotnością podróży, i chce móc choć na jakiś czas poczuć czyjeś kroki obok swoich. A ja widzę dobrze w ich oczach, jak bardzo zmęczeni są tym marszem. A potem, kiedy nawet spotykają odpowiednich piechurów do wspólnej wędrówki, zwykle odzywa się w nich mechanizm obronny: to przecież moja podróż, ale przecież on/a nie sprosta wyzwaniu, nie jest dość taka. Tak już się poukładał ten świat- popkultura pomieszała nam zmysły, zawróciła w głowie, i nikt już nie wydaje się dobrym partnerem do iścia, bo przecież w filmie pokazano inaczej, a piosenka śpiewała o podróży z kimś niebieskookim. I ja mam taką misję chyba w życiu, by brutalnie przywracać wędrowców do rzeczywistości. By ich wyśmiać szczerze i zmusić do pierwszych paru kilometrów, po których sami przekonują się, że faktycznie, dobrze się idzie razem. Możliwości są przecież miliony. And don't forget that.

why i hate people, odcinek nr.3

2009-02-12T10:54:00.000-08:00

Znów przygoda z mojego fantastycznego miejsca pracy. Otóż: stoję na kasie, przyjmuję zamówienia. Podchodzi do mnie pan koło 40, pijany o wiele za bardzo jak na sobotę po 16. I tak oto się potoczyło:
Ja- Dzień dobry, czym mogę służyć?
Pan- dobry, czy dobry, będzie dobry, raczej dobry CHCE MOJE ZAMÓWIENIE!
Ja- ????
Pan- ZAMÓWIENIE. Zamówiłem i chcę odebrać bo zamówiłem.
Ja- .... a co Pan zamówił?
Pan- ja uprzejmej pani pokażę.. ten... rachuneczek... tylko znajdę... ten... rachuneczek.
(pan szuka rachuneczku, wyciąga z kieszeni WIELKI plik pieniędzy, rzuca we mnie setką, potem pięćdziesiątką, potem znów setką, po czym znajduje wymiętolony kawałek papieru i podaje mi)
Ja (czytam w myślach)- Cziken Łings. Przecież my nie sprzedajemy cziken łingsów!!
Ja (na głos już) - Proszę pana, to nie od nas rachunek.
Pan- niech mi szacowna pani tutaj nie pierdoli, zamówiłem wiem że zamówiłem, zamówiłem i mam odebrać.
Ja- ???
Podaję koleżance rachunek. Utwierdzam się w przekonaniu, że cziken łingsów u nas nigdy nie było i być raczej nie będzie.
Ja- Proszę pana, u nas pan nie kupował.
Pan- jak nie jak tak. ja poszukam rachuneczku, inny rachuneczek, mam rachuneczek!
(pan znów przerzuca swoje pieniążki. Obrywam setką, potem dwudziestką i znów pięćdziesiątką)
Ja- A w jakiej restauracji pan to kupował?
Pan- no jak to w jakiej! w waszej! w kej ef si!
Ja (patrząć znacząco w górę, na nasz wielki, neonowy napis): Ale KFC jest obok. Tutaj jest... więc to nie od nas.
Pan- Ja cie pierdolę! no rzeczywiście. no to ja idę. do kej ef si, po cziken łingsy. Bo są dobre i jest ich dużo.
(chce odejść, ale go zawracam, by pozbierał swoje pieniążki)

nic dodać, nic ująć. I hate people.

Well, do ya, punk?

2009-02-05T01:24:00.000-08:00

I know what you're thinking. "Did he fire six shots or only five?" Well, to tell you the truth, in all this excitement I kind of lost track myself. But being as this is a .44 Magnum, the most powerful handgun in the world, and would blow your head clean off, you've got to ask yourself one question: Do I feel lucky? Well, do ya, punk?
/Clint Eastwood as Dirty Harry/

Każdy miłośnik kina to powie: nie można nie szanować Clinta. Jest jedną z najbardziej imponujących postaci, która zagościła na wielkim ekranie. Związany z tym biznesem od 1954 roku, zna go od podszewki. Kiedyś tylko aktor, dziś także i uznany reżyser, mimo swoich prawie 80 lat zadziwia widzów niesłychaną krzepą i wigorem. Osobiście miałam uraz do pana Eastwooda. Kiedy byłam mała, "Brudny Harry" budził we mnie jedynie strach i trwogę. Po latach dopiero przyszedł szacunek i uznanie. Potem zobaczyłam "Million Dollar Baby" i stwierdziłam, że nigdy już nie zobaczę nic wyreżyserowanego przez tego pana. Coś we mnie pękło, nie umiałam do siebie dojść przez dłuższą chwilę. And that's really what good directing is all about, i know that now. W każdym razie, jakiś czas temu kolega zmusił mnie do zobaczenia maratonu "Flags of Our Fathers" i "Letters from Iwo Jima". Sceptycznie nastawiona, nie próbowałam nawet należycie docenić jakości tych produkcji. Do prawdziwego przełomu doszło ostatnio, kiedy U. poleciła mi "Gran Torrino". I wtedy zrozumiałam, że taki jest sposób postrzegania świata przez Clinta. Nie ma dobrych zakończeń. Są życiowe zakończenia. Dokładnie takie, jak można się spodziewać w naszej rzeczywistości. Słodko-gorzkie, przejmujące, ale przede wszystkim prawdziwe. A przecież oglądałam Mystic River. Powinnam była się tego wszystkiego domyślić o wiele wcześniej. Thank you Mr. Eastwood, for showing life as it truly is.

Dla tych, którzy nie wiedzą, czy zobaczyć Dwa ostatnie filmy Eastwooda:
Gran Torrino i Changeling, kilka słów o tym:

Gran Torrino to opowieść o zmęczonym życiem facecie (boski Clint w tej roli), który znajduje rzeczy, na których mu zależy, w najmniej oczekiwanym miejscu.
Nawiązuje bardzo wyjątkową przyjaźń z rodzeństwem mieszkającym w domu obok. Ta relacja zmieni diametralnie życie obu stron, i nic już nie zostanie takie samo.
Czy warto? Warto. Clint nie nudzi nawet przez moment, zaś sama jego gra jest idealna: stary, zmęczony życiem weteran wojenny który pluje wszędzie ślinom to jest to:). Polecam.

Changeling to film oparty na prawdziwych wydarzeniach.

Kiedy Christine Collins wraca pewnego dnia z pracy, jej syna nie ma w domu. Zniknął. Po pięciu miesiącach policja odnajduje chłopca, który twierdzi, że jest synem pani Collins. Matka nie rozpoznaje w odnalezionym swojego dziecka. Zaczyna się jej batalia o prawdę. Zwrócenie niewłaściwego dziecka może zniszczyć reputację policji w Los Angeles, zrobią więc wszystko, by nie dopuścić matki do głosu.
Czy warto? Tak. Ale trzeba się przygotować- film trwa ponad 2 godziny, miejscami jest nużący, ale tego znużenia nie sposób uniknąć przy tak długiej produkcji. Plus wspaniała Angelina Jolie i jeszcze lepszy John Malkovich w głównych rolach. Polecam. (P.S. ale beznadziejny plakat zmontowali do tego filmu... nienawidzę plakatów z białych, a już na pewno takich, na których wielki łeb Angeliny wygląda jakby miał zamiar zeżreć maleńkiego Gattlina Griffitha)

Na koniec anegdotka z życia Clinta: miał walczyć w wojnie w Korei, jednak samolot który miał go tam przewieźć rozbił się w Pacyfiku. Waleczny Clint przepłynął 3 mile do brzegu. Jego przełożeni, będąc pod wrażeniem tego osiągnięcia, dali mu posadę instruktora pływania w bazie, co oznaczało przebywanie na jej terenie przez cały czas. Wojenne Gry ominęły go tym razem. To właśnie tam, dwaj koledzy podsunęli Clintowi pomysł grania w filmach. I tak w '54 podpisał kontrakt z Universal Studios, gwarantujący mu stawkę 75 dolarów tygodniowo.

ode to winter break.

2009-02-02T10:31:00.000-08:00

Ferie są najgenialniejszym czasem wymyślonym przez ludzkość. Są w jakimś stopniu fajniejsze niż wakacje, bo nie trwają tak cholernie długo, a jednocześnie ma się totalnie czystą kartę, jak po roku nauki. Człowiek może robić dokładnie to, czego pragnie. Stare plany, mogą powoli się realizować. Nieprzeczytane książki, mogą zostać poczytane. I przede wszystkim: you can sleep as long as you want, and nobody will bitch about it! Mój tata ma pewien fajny zwyczaj: wchodzi do domu i pyta: "co dziś robiłaś" i to jest wspaniałe, bo mogę mu powiedzieć "ZUPEŁNIE NIC" i on się uśmiechnie, rozumiejąc dokładnie o co mi chodzi. W tym momencie manifestuje się szczyt mojego poczucia wolności. Smutne to, pod pewnym względem, jasne. Ale należąc do pokolenia pełnych półek i pudelka, nie można inaczej. Stokrotne Hurra! dla ferii zimowych.

Why i hate pepole. odcinek 2

2009-01-30T15:29:00.000-08:00

od razu zapiszę, póki mam na świeżo.

Odcinek drugi: Drogi kliencie, słuchaj!
Dzień: Piątek. Dzień harców i swawoli, wesołych spotkań i imprezowania. Nie dla wszystkich. Niżej podpisana jest w domniemanym przybytku zła i rozpusty, a w dodatku gdy zeń powróci, czeka ją ostre kucie na egzamin.

człowiek do nienawidzenia: dziecię lat może 8, uczestnik wycieczki do Centrum Handlowego (sic!) W kolorowej czapeczce i wielgachnymi oczyma z cyklu: nie bij mnie, bo mam oczy jak kot ze Shrecka.

Ja: Dzień dobry, słucham?
Dziecię: Poproszę zestaw.
Ja: Jaki zestaw podać?
Dziecię:.... (milczenie ukochane przez kasjerów na całym świecie)
Ja: Dla dzieci?
Dziecię:... chyba tak.
Ja: co będzie do picia w zestawie?
Dziecię: KURCZACZKI!!!
Ja: ... ale... co będzie do picia?
Dziecię: nic.
Ja: ....!#@!.... musisz coś wybrać, picie jest częścią zestawu.
Dziecię: kolę.
Ja: frytki czy jogurt?
Dziecię: frytki. jogurt. frytki. jogurt. nie wiem.
Ja: ....
Dziecię: frytki.
Ja: to jaka zabawka? Mamy 3,6,7.
Dziecię: 5!!! MELMAN!!!!
Ja: .... mamy 3,6,7.
Dziecię: to żyrafę!
(numer 8. I tak wymieniał wszystko prócz trzech numerków przeze mnie sugerowanych)

Morał dla wszystkich: SŁUCHAĆ kasjera. WIEDZIEĆ co się chce, nim się podejdzie do kasy.

koniec odcinka drugiego.

why i hate people. nowy serial w poprzewracanym, odcinek 1.

2009-01-30T15:07:00.000-08:00

Fakt mojej wielkiej niechęci do gatunku ludzkiego znany jest wszystkim moim przyjaciołom. By dane było się przekonać wszystkim, że JEST COŚ NA RZECZY, a niechęć nie jest przypadkowa, proponuję mini serial w odcinkach, o tytule (jak w tytule) WHY DO I HATE PEOPLE? Na szczęście mam pracę taką a nie inną, więc mogę brylować licznymi przykładami (choć jak dobrze pójdzie nie popracuję tam już długo).

Odcinek Pierwszy: Przygody nieznośnego Wafelka.
Dzień: niedziela, siódmy dzień tygodnia, przeznaczony na pobożne spędzanie czasu w gronie bliskich i generalne lenistwo w zaciszu domowym. Nie wszystkim jest taka przyjemność dana, i tak niżej podpisana utkwiła za ladą w domniemanym przybytku zła i rozpusty.

Człowiek do nienawidzenia: Pani czarnulka, 90 kilo żywej wagi, ciuszki rodem z dolcze i gabana, włos zaczesany i lśniący niczym po zaaplikowaniu wazeliny.

Ja: Dzień dobry! Słucham Panią?
Pani: Poproszę loda w wafelku z polewą czekoladową. I proszę podwójny wafel, bo te wasze lody zawsze się przetapiają!
(wkurw numero uno, niezależny od pani: nie potrafię ładnie używać maszyny do lodów, zawsze wychodzą mi farmazony okrutne, których nikt z poczuciem gustu jeść nie powinien- ale to nie wina pani, więc uśmiecham się miło w dalszym ciągu)
Nabijam na kasę. Jak mi przykazano- wafelek jako dodatek, złotówka więcej na paragonie.
Ja: 4 złote
Pani: JAK TO?! W TAMTEJ RESTAURACJI NIGDY NIE LICZĄ MI WAFELKA OSOBNO!
Ja:... (w wolnym tłumaczeniu: To idź se gruba k.... do innej restauracji)
Z wielkim trudem biorę wafla, kręcę loda, leję czekoladą. Wyciągam drugiego wafla, podaję pani, uśmiecham się przyjemnie, a ona na to:
Pani: Ten wafelek jest pęknięty.
Patrzę- Maleńka rysa, ledwie dostrzegalna gołym okiem (jej- nie moim, ja jestem ślepa jak kret).
Wymieniam. A co się będę rzucać.
Pani: Proszę pani, ten wafelek jest jakiś taki ciapaty!
Ciapatość nie jest terminem mi znajomym, spoglądam więc na idealny wafel ze wszech stron, i nie mogę w nim dostrzec niczego nietypowego. Ale skoro klient stwierdza ciapatość wafelka, wafelek musi zaiste ciapatym być. Więc sięgam po raz trzeci, wyjmuję kolejne cudo i podaję.
Pani: A ten z kolei jest uszczerbiony.
Uszczerbiony był- jak co drugi wafel w którym serwujemy lody. Tak je produkują, takie się rodzą, więc takie otrzymują je klienci. Ja się urodziłam ślepa, a jakoś rodzice mnie 5 razy nie wymieniali.
Uśmiecham się więc słodkim uśmiechem nr 5 rodem z American Psycho, i podaję ostatni z wafli w skrzyneczce:
Ja: A ten może być? Nie ma rys, uszczerbień i nie grzeszy ciapatością? Dziękuję, zapraszamy ponownie i do widzenia!
Pani stoi w osłupieniu i macha głową sygnalizując mi, że już do nas nie przyjdzie.

Koniec odcinka pierwszego.

i don't want to close my eyes.

2009-01-30T08:58:00.000-08:00

Tyle rzeczy ostatnio wychodzi na powierzchnię, że aż dziw mnie bierze. Dziw wielki, dziw pachnący czymś nowym, dziw inny niż wszystkie dotychczasowe. Stare sojusze zostają przełamane, nowe zawiązują się opornie. Egzaminy, które miały być nie do zdania, pozostają optymistycznie za nami. Ludzie, do których miałam się nie przywiązywać- z pracy- w jakimś stopniu znaleźli się w moim życiu. I teraz odchodzą, w ten czy inny sposób. Boję się mrugać, by przypadkiem w kolejnej sekundzie nie pozmieniało się zbyt wiele. Pobawmy się w dwa tygodnie niezmienności. I shall stay in my room and do nothing at all. Until I feel safe again.

Let's stay awake and listen to the dark.
Before the birds, before they all wake up.
It's the ending of a play and soon begins another.
Hear the leaves applaud the wind.
Emiliana Torrini, Birds

tajm flajs.

2009-01-23T09:22:00.000-08:00

Bardzo sesyjnie się zrobiło. Układamy sobie z D. plany dnia, żeby ściśle trzymać się nauki, żeby zdążyć do wtorku wszystko popowtarzać. Praca, niby natrętna wysypka wciąż i wciąż wpisuje nam się we dni- dziś parę godzin, w niedzielę parę godzin. Klienci kupują big maki, rybki serki a ja nabijam gorączkowo na kasę. Przebrałam stan kasetki, pieniądze mi się wysypywały, ale trzeba napędzać machinę dalej, ot kapitalizm w czystej postaci. Nasza kochana menadżerka zmienia pracę. Smutno- przyzwyczajasz się do czyjejś obecności, myślisz, że tak będzie już "zawsze" i wszystko się zmienia. Szybkość wydarzeń mnie smuci.

lazy-hazy winter evening.

2009-01-17T13:15:00.000-08:00

Dziś się rozpłaszczyłam. Totalnie i absolutnie. I trzeba będzie mnie napompować, tak bym jutro mogła wrócić do Opola. A co za tydzień? EGZAMIN. Śmierdzący OiZ (no dobra, ma to trochę sensu), śmierdzące panie, które umiłowały ubieranie się w określonych paletach kolorystycznych (no dobra, pani jest mądra i dużo osiągnęła), śmierdzące opole (no może nie śmierdzi i bywa przyjemne), śmierdząca ja (a myłam się wieczorem). Póki co: rozpłaszczania ciąg dalszy, zapraszam chętnych na reanimację.

i'm sure you heard it all before.

2009-01-12T07:02:00.000-08:00

A dziś będę pisać przy Ryanie Adamsie, przy Wonderwallu. To że komunikacja międzyludzka śmierdzi, wspominałam już jakiś czas temu. Dzisiejszy dzień był wspaniałym tego potwierdzeniem. Człowiek nie zdaje sobie nawet sprawy, jak bardzo raniące mogą być słowa, które on traktuje normalnie. Jak wiele można zepsuć rzeczywistość w której się znajdujemy, wypowiadając niektóre zdania. Ale najlepsze w tym wszystkim jest to, że nie możemy wiedzieć (przewidzieć), jak na nasze słowa zareaguje strona przeciwna. I tak udało mi się dziś doprowadzić do łez kogoś, kogo bardzo lubię. I nie czuję się wcale winna, bo nie miałam pojęcia, że to dotknie tę osobę. Piszę: nie czuję się winna. Ale to jest trochę inaczej. Czuję moralnego kaca, bo osoba jest wspaniała, ale usprawiedliwiam się jednocześnie dziko swoją niewiedzą. I jeszcze raz apeluję: mówić sobie rzeczy, tak by jasne wszystko było, jak w piosenkach t.lovu.

boys boys boys

2009-01-10T13:31:00.000-08:00

Mam fajnego kolegę w pracy. Wyobraźcie sobie taką sytuację: kierownik zmiany może puścić kogoś do domu. Albo naszego kolegę, albo mnie i koleżankę D. Kolega mówi, że mamy iść szybciej my. Że on jeszcze popracuje, a my mamy imprezę, to musimy iść szybciej. Do zwalniania jednak nie dochodzi, ale dzięki temu dowiadujemy się, że kolegi ostatni autobus odjeżdża o 19, a następny ma o 22.30 (pracujemy do 21). Więc kolega gotów był iść pieszo 2km na odległy przystanek, by stać na zimnie około godziny, tak byśmy mogły z D. iść na imprezę. Ten kolega generalnie należy do wymarłego gatunku MP (Mężczyzn Prawdziwych). Do tego nosi się z skromna, cicha. Zawsze pomocny, zawsze uśmiechnięty, zawsze miły. Mężczyzna Prawdziwy. Don't you just love them?

A z kolei kolega z mojego roku, ma kolegę, który jest zarazą gatunku męskiego, bufonem i zgrozą w jednej postaci. Człowiek ten podaje się za kabareciarza, ale wszelkie jego sztuczki polegają na wymyślaniu coraz to nowych metod obmacywania dziewcząt. Jest dziko wprost natrętny, obleśny i na dodatek, nie zna granic w swojej namiętnej grze pozorów. Stwierdził na przykład, że mam ponętne bioderka, po czym zaczął napastować moją bluzkę. Nadrukowano na niej mężczyznę całującego pewną panią. Kolega ubzdurał sobie, że mężczyzna powinien całować moją pierś a nie panią, i próbował podnosić mi bluzkę, by pokazać o co mu chodzi.

And now the point of it all: jak dwaj tak różni chłopcy mogą egzystować na tej samej prawie że powierzchni? I czy jeden istnieje właśnie dlatego, że istnieje ten drugi? na zasadzie fucking przeciwwagi? I czy wszyscy mamy takie przeciwwagi? If so, i wonder how my looks.

i think i don't need saving anymore.

2009-01-07T10:16:00.000-08:00

Miałam dziś jedną z niewielu szans w moim życiu teraźniejszym, do spędzenia samotnego popołudnia. Moja kochana współmieszkanka poszła kicać na wuef (wielki calus dla człowieka który wymyślił fizyczną edukację na studiach), a ja rozpłaszczyłam się bestialsko w sposób tak intymny, jak tylko można, kiedy zostaje się samemu. Kocham moją współ, jednak muszę powiedzieć, że te chwile oddechu od ludzi w ogólności, w sposób wręcz magiczny odświerzają mi akumulatory. I tak mogłam się zaczytać moją zdobyczą biblioteczną, mianowicie Zadie Smith (odświeżająca. poruszająca. po prostu wspaniała). I coś tam, gdzieś tam w którymś kościele mi zagrało melodyjnie tak, jak tylko może grać, gdy czyta się słowa Piękne i Ważne i Dobre i jest się samemu, i nasze reakcje nikogo nie obchodzą. Człowiek jest sobie sam całym wszechświatem, a Słowa Pisane wchodzą w mózg tak ABSOLUTNIE. Człowiek czuje się nimi zadrukowany, wręcz przepełniony po kresów kres. Wielka fajność, takie oddzielenie. Tak sobie myślę, że gdyby tak przyszło spędzić mi życie- samotnie, to nie byłoby to może najgorsze z wszystkiego. Choć myślałam, że to jest właśnie apokaplipsa absolutna, Armagedon, na który należy wezwać Bruca Willisa, bo on przecież pomoże. On uratuje. Ale chyba jest trochę inaczej. Bruca chyba jednak nie potrzeba. Niech on ratuje inne światy, szklanych pułapek przecież dookoła pod dostatkiem. I think i don't need saving anymore.

i need more time just to make things right.

2009-01-05T10:12:00.000-08:00

Byłyśmy dziś w pracy, ustalić grafik i urlop z personalnym. Sam fakt, że ustalam sobie urlop, sprawia że na pleckach mam miły dreszcz w stylu "i'm a grown-up! Look at me". Oczywiście dużo rzeczy się w mojej pracy zmieniło. Parę dań zniknęlo z menu (w tym zgryzota kuchni czerwonej, ChWK "Cholernie Wielka Kanapka"). Zmieniono nam także kierowniczkę. Znów potwierdza się teoria koleżanki D., że im wyższe stanowisko w branży fast-foodowej, tym wyższy obwód bioder. Pani wyglądała dość przyjaźnie, ale zobaczymy. Wszak koleżanka Kasia również wyglądała przyjaźnie, a okazała się maniaczką i wkurwem roku. W pracy jak zwykle najlepsza ekipa, ludzi tyle co na lekarstwo (kryzys w końcu uderza). Trochę tęsknię. Dobrze, że pracuję w weekend.

A dziś na rosyjskim dowiedziałam się, że w pięknym tym kraju nie ma dekagramów. Dlatego należy podawać miary w gramach lub kilogramach. Cóż za niekonsekwencja! Albo stosujemy się do systemu metrycznego, albo nie. Co to za wybiórczość?

Anyway, wenny dzisiaj niet, więc zakończmy na tym.

i wanna talk all night, until the morning light.

2009-01-03T12:25:00.000-08:00

Dziś będzie o komunikacji. A raczej o przerażającym jej braku. Tak sobie myślę, żyjemy przecież w epoce, w której środki komunikacji i przekazu osiągnęły przerażająco wysoki poziom. Mimo tego, ta prosta przecież czynność zdaje się nam uciekać. Przykład: moje wspaniałe miejsce pracy. Przed przerwą świąteczną w zeszycie próśb i żądań poprosiłyśmy z koleżanką D. o wolne do dnia 5 stycznia. Grafik tworzy się u nas z wyprzedzeniem 1 tygodnia. I tak na tydzień 22-28 XII nas nie wypisano. Doszłyśmy do optymistycznego wniosku, że prośbę rozpatrzono przychylnie- wszak był to nasz zwykły tydzień pracy, a nas nie wypisano. I tak tknęło mnie coś wczoraj i zadzwoniłam do naszej wesołej placówki. I co się okazało? Miałam wczoraj być w pracy. Oddalona o 100 km nie miałam chęci i możliwości tam się zjawiać, więc powiedziałam naszemu miłemu menadżerowi personalnemu, że no niestety, ale "no go". Menadżer jak zwykle miły i przyjemny powiedział mi, że nie ma sprawy, zapisze wszystko w rozkładzie grafiku i nie ma problemu. Pełna dobrych myśli i nadziei na owocną współpracę w tym 2009 już roku odłożyłam telefon. Telefon, który dziś rano zadzwonił do mnie z pytaniem: czemu nie jestem w pracy? I tak, okazało się, że mój wspaniały personalny (choć z racji samej funkcji pewne przymioty mieć powinien) nie dotrzymał danego słowa i nic nie zaznaczył na grafiku. Kierowniczka zmiany nie została poinformowana. I tak, z jej ust dobył sie pełen poirytowania odgłos, oznaczający: "personalny miał załatwić?" i odłożyła biedna słuchawkę. Bo cóż innego miała zrobić? A przecież mogłoby być tak pięknie, gdyby komunikacja nie zawodziła. Gdyby pan personalny zapisał na grafiku, gdyby dał mi numer do kierowniczki zmiany, gdyby cokolwiek. I to dotyczy nie tylko mojego miejsca pracy (które, swoją drogą, byłoby nieziemskim obiektem badań psychologicznych). Ileż to kłótni ma miejsce przez ten sam powód? Ile ludzi co dzień marnuje tak cenne jednostki tlenu, by wydzierać się na kogoś, kto o czymś ich nie poinformował? Co takiego jest w nas, ludziach, że tak panicznie boimy sie pani komunikacji, omijamy ją jak tylko się da, zbywamy uśmiechami i potakiwaniami. New years resolution: talk. communicate. tell them what's wrong!

it's like a little lightning storm in my head.

2009-01-01T11:37:00.000-08:00

W Opolu naprawdę żyją ludzie. Do tej pory wątpiłam jakoś w słuszność tego stwierdzenia. Może dlatego, że do tej pory, mało kiedy ich spotykałam. Miasto żyje w pewien określony sposób- przy pomocy ludzi, którzy w nim mieszkają. Łączą się podczas określonych wydarzeń- koncertów, przemówień, tego typu rzeczy. Do tej pory, Opole było dla mnie martwe. Przykład: Dni Opola. Występ zespołu News. Tak-tak. Tego zespołu, który dał mi przyjemność ponownego zobaczenia na scenie Kuby Kęsego. Tylko dlatego udało mi się zobaczyć jego występ, bo zabrakło nam piwa, i zainteresowała mnie muzyka na rynku. Pomyślałam sobie: biedny zespół, grają na zimnie, męczą się i produkują, a słucha ich tylko ich rodzina i znajomi. Więc podeszłam do tej grupki może dwudziestu osób, które pojawiły się na Dniach Opola. Smutne. Ale teraz, w sylwestra, naprawdę poczułam, że mieszkam w mieście, które wciąż żyje i wciąż ma coś do powiedzenia. Rynek był naprawdę pełen ludzi. Różnych ludzi- starych, młodych, różnych. Wróciłam do domu w stanie lekkiego szoku, myśląc sobie, że jest jeszcze coś wartego podtrzymania, skoro życie może nas zadziwić w najmniej oczekiwanym momencie. So anyway, hello year 2009, hope you don't fuck me up:)

There are some things friends should never share.

2008-12-30T03:29:00.000-08:00

Nowy sezon, nowy tytuł. Jakoś tak mam, że zawsze jak zaczynam od nowa pisać coś, zmieniam to choć trochę, by oddzielić się od przeszłości smutnej, która doprowadziła do zaprzestania wykonywania tej czynności. Znalazłam sobie cytat ze Stachury, starego dobrego, dobrze pasujący do mnie i do tego, gdzie mnie to pisanie może zaprowadzić. Przytoczę cały teraz, bo przecież to tak pięknie kończyć rok, dobrym kawałkiem do poczytania.

Ja się czuję bardzo bezpiecznie, jak jestem sam. Najwięcej. Bardzo mi jest dobrze ze sobą samemu. Ja od razu powiem temu, który mnie odkryje, żeby się na mnie nie gniewał, jak sobie będę odchodził trochę co jakiś czas.

Uwielbiam to: powiem temu, który mnie odkryje. Takie to proste, takie otwarte. Gdyby tak wyglądały związki, życie byłoby o wiele prostsze. Ul opisuje mi historie Wrocław in Love. Choć może nie Wrocław. Przecież wszędzie tak jest. Poles in love. Smutny to obrazek. Gdzieś tam między internetem, komórkami i pułkami pełnymi rzeczy na które nas stać, straciliśmy coś bardzo ważnego. Postulat na rok 2009: mówić prostymi słowami. Nie ubierać rzeczy, jak choinki, w piękności błyszczące. To jest tak jak w filmie Edge of Love. Vera ma miłość dwóch mężczyzn. Jednego, który mówi do niej poezją. To w końcu Dylan Thomas. Artysta, przyjaciel, jej pierwszy mężczyzna. A z drugiej strony? William Killick. Nie ma dla niej pięknych strof. Nie potrafi sprawnie obsypać różami poezji rzeczy, które są proste i czarno-białe. Kiedy cierpi, to cierpi. Kiedy kocha, mówi że kocha. I wszystko widać jak na dłoni. Myślę sobie, że jakieś dwa lata temu, wybrałabym Dylana. Now? Not so much.

if you kill all my deamons, you might kill my angels too.

2008-12-25T09:57:00.000-08:00

Istnieje pewien miejski mit, który głosi, że w święta współczynnik depresji znacznie wzrasta. Przyczyną tego jest moim zdaniem wolny czas, który został nam dany. Każdy z nas, poprzez nagromadzenie codziennych czynności nie ma czasu na proste i zwykłe myślenie o tym jak wygląda nasze życie, czego nam brak, czego potrzebujemy, i tak dalej. Nasze dni powoli sprowadzają się do prostego wzoru: wstawanie - szkoła/praca - dom - jedzenie/sprzątanie/relaksik - sen. Dni zaczynają przeciekać przez palce, ale jest w tym coś Zdrowego. Nikt nie ma idealnego życia, więc zapchane grafiki chronią nas przed zaburzeniami psychicznymi. Tak sobie myślę, że mnie na pewno. Co robię w święta? Zapycham się czynnościami bezużytecznymi. Każdy moment bez zajęcia przypomina o tym wszystkim, co tkwi gdzieś we mnie, o tym, czego nie chce się za bardzo wypuścić. Nie można przecież zabić wszystkich swoich demonów.

Myśl: czy lepiej jest udawać wesołość, by nie angażować bliskich w swoje problemy, skoro i tak wiemy, że nie są w stanie nam pomóc, czy też chociaż zrozumieć zarys tego co się z nami dzieje (myśl nie wzięta z autopsji:) żadne problemy mną nie targają)? A może lepiej pokazywać wszystkie uczucia? Ktoś kiedyś powiedział mi, że przeraża go czasem mój smutek, bo jest taki absolutny, trwa sobie ileśtam, i nie można go przerwać. A potem mija samoistnie, i zastępuje go wielka wesołość. Ale przez ten moment smutku, otoczenie nie wie co robić, czuje się "niespokojne". Może więc dla dobra otoczenia warto się posmucić w samotności? Taki chyba jest sens Dermatologii "Chirurgów" To miejsce które uspokaja, w którym można dotknąć swojego smutku i poczuć się znów dobrze.

zawołanie przed-wigilijne.

2008-12-23T13:49:00.000-08:00

Jest wg mnie coś potwornie niefajnego w idei świąt. Nie lubię ich. Nie lubię tego całego zamieszania, przepychania przez ludzi, wciskania się w kolejki, westchnień i krzyków. Nie lubię ruchu na drogach i braku miejsc parkingowych. Nie lubię. Gdybym mogła i miała taką moc, święta obchodziłabym po nowym roku. W połowie stycznia najlepiej. Wtedy już wszystko wraca do "normy". Wtedy obchodziłabym wigilię, życzenia, prezenty i wszystko inne. Jakoś tak inaczej, intymniej i bardziej po swojemu. I bez głupich patetycznych farmazonów. Gdyby tak wszystko poukładać po mojemu, święta byłyby bardzo kameralne. Nikt nigdzie by nie gonił, nie załatwiał wszystkiego na ostatnią chwilę. Jest coś uroczego w obchodzeniu swoich własnych tradycji, swoich własnych wielkich dat. Takich, które są szczególne dla nas, które nam dają sens jakiś istotny. Wielka strata czasu- walentynki, dni kobiet etc. I to nawet nie jest silenie się na bycie anty, a całkiem zwyczajny apel człowieka zmęczonego tym, gdzie dotarła cywilizacja. Bycie anty też się wytarło. Ciężko być anty bez manifestowania tego wszem i wobec. A przecież bycie anty ma w sobie zaprzeczenie manifestacji wpisane tak ściśle, jak prawa i obowiązki obywateli wpisane są w konstytucję. Rozgraniczyć to wszystko, odrzeć z komercji i fałszu, zobaczyć na czym się stoi i gdzie nas to zaprowadzi. Ot, takie zawołanie przed-wigilijne.

Kundera radzi.

2008-12-18T14:18:00.000-08:00

Dlaczego zniknęła przyjemność powolności? Ach, gdzież są niegdysiejsi włóczędzy? Gdzież są owi niespieszni bohaterowie ludowych pieśni, łaziki wędrujący od jednego młyna do drugiego i śpiący pod gołym niebem? Czy zniknęli wraz z polnymi dróżkami, wraz z łąkami i polanami, wraz z przyrodą? Czeskie przysłowie określa ich słodkie nieróbstwo metaforą: wpatrują się w okna dobrego Boga. Ten, kto wpatruje się w okna dobrego Boga, nie nudzi się; jest szczęśliwy. W naszym świecie nieróbstwo przemieniło się w bezczynność, która jest czymś zupełnie innym: człowiek bezczynny jest sfrustrowany, nudzi się, wciąż poszukuje brakującego ruchu.
/Milan Kundera/

Bardzo trafione słowa, i bardzo na czasie jeśli chodzi o poprzewracanego dni ostatnie. Folguję sobie dziko, póki mam chwilę wytchnienia. I tak dziś miałam sobie "dzień dla siebie". Oprócz zwyczajowych czynności z cyklu: książka+film, zrobiłam sobie maleńkie SPA na Bończyka. Opracowałam sobie też Statut mojego Koła Naukowego, podszyłam guziczki od kurtki, wyprałam skarpetki i zaniosłam książki do biblioteki. Generalnie rzecz biorąc, upajam się każdym wolnym momentem, zaglądam w okna dobrego Boga, i tylko czekam, aż przyjdzie tego smutny kres.

Prezenty gwiazdkowe już pozałatwiane. Mam wszystko, mimo tego, że ludzie to okropne chamy i świniaczki... Żądają. Przepychają się. Patrzą tępym wzrokiem. Czasem odechciewa się przynależeć do tego gatunku.

I tak będziemy sobie dalej folgować, bo przecież to jest racja świąt i tak już być musi. Kłaniam się w pas:)

a dziś a dziś a dziś: WOLNE.

2008-12-16T06:39:00.000-08:00

Dziś mam pierwszy wolny od wszelakiej nauki (lub pracy) wieczór od dawien dawna. Postanawiam wykorzystać go na (o ironio!) naukę tekstu na ruski i całe morze czytania. Autentycznie tęsknię za słodkim nieróbstwem licealnym, kiedy się wracało do domu wieczorem, zaszywało gdzieś pod kołdrą (zimą) lub na dworze (latem) i nie robiło nic a nic innego jak czytanie.... Ewentualnie prowadziło się wielogodzinne dyskusje ze znajomymi przy użyciu gada. Teraz czasu nie ma nawet na to. Znajomi się powoli oddalają, rzeczy do poczytania piętrzą, a człowiek zaczyna żyć od dnia do dnia, nie zdając sobie nawet sprawy, jak to się stało, że kolejna doba mija niezauważalnie.

To dziś będę sobie czytać moją książkę, w której jest pan hermafrodyta który jest przeważająco damski, ale czuje się mężczyzną i do tego jest gejem, który przy okazji choruje na hemofilię.

Tak tak. It's Haruki Murakami mili państwo:)

zadanie domowe.

2008-12-14T12:29:00.000-08:00

Interesujący dla mnie jest temat możliwości zmiany człowieka. Dokładniej: czy możliwe jest otwarcie oczu pewnego dnia, i rozpoczęcie swojego życia od nowa. Oderwanie się od przeszłości, od przyzwyczajeń i nawyków, po prostu nowa, czysta karta, którą rozpoczynamy zapisywać od nowa. Na ile złożoność naszej osoby, naszych codziennych nawyków i uwarunkowań nami kieruje? Na ile zabrania wprowadzania drastycznych zmian, pod groźbą śmiertelnego erroru? Ćwiczenie psychologiczne na ten tydzień: próbować wstawać i być sobie od nowa. Nie zniechęcać się jakimiś tam niepowodzeniami, po prostu próbować i tyle. Świat jest jaki jest i innym nie będzie.

A w tym tygodniu? Mordercze kolokwium z leksyki, hiszpańskie kolędy i sekretne mikołajki zaodrza:)

a mówiłam już, że mam przed oknem burdel? chyba mówiłam.

o zakupowiczach

2008-12-14T03:17:00.000-08:00

Przedświąteczne szaleństwo w moim domniemanie złym i rozpustnym miejscu pracy. Jako, że nasza restauracja położona jest w jedynym w Opolu centrum handlowym, w weekendy przedświąteczne dochodzi do istnych napadów szaleństwa. Kupują wszystko, kupują, jedzą i wracają do swoich żyć. Parking pełen aut. Ludzie przepychają się pomiędzy choinkami, innymi zakupowiczami. I cała magia świąt pryska, bo ojciec wchodząc do centrum mówi do syna: wybierz sobie co tam chcesz pod choinkę. Nie mówię, że to grzech robić tam przedświąteczne zakupy, ale jakże piękne jest specyficzne szukanie rzeczy, które się wymyśliło specjalnie dla kogoś. Konkretne polowanie na przedmioty, o których wiemy, że sprawią komuś radość. Największym przekleństwem naszych czasów jest klient niezdecydowany (jakże częsty gość naszej restauracji). Znak rozpoznawczy: rozbiegany, bardzo zagubiony wzrok, otwarte usta i brak nawiązywania kontaktu wzrokowego ze sprzedawcą. Porozumiewanie się w monosylabach. Szaleństwo.

Inne przekleństwo: klient któremu się należy. Który wyciąga wymiętą stówkę i rzuca nam na tacę, bo przecież on płaci i on wymaga. Wydaje polecenia, nie prosi o jakieś zamówienie. Na "do widzenia" zwykle nie odpowiada. Zimny wyraz twarzy, i wyższość: bo ja pracuję za 8.50/h, w pracy bez przyszłości, a on ma na tyle dobrą pracę by szastać wymiętoloną stówką w restauracji fast foodowej.

it's a lazy saturday.

2008-12-13T02:19:00.000-08:00

Ze smutkiem zauważam oderwanie od korzeni. Pod względem własnych upodobań i wyborów. Na przykład, kiedyś byłam gigantyczną fanką horrorów wszelkiej maści. Do dziś kocham Żywe Trupy, i wszystko to co ze sobą niosą, ale zauważam, że od wielu wielu miesięcy nie widziałam niczego, co by mnie zachwyciło w tym gatunku. I właśnie wniosek pierwszy- albo się zmienia mój gust i upodobania, albo (i tutaj wniosek drugi) kino tego gatunku zeszło tak nisko, pod względem poziomu. Obie odpowiedzi są smutne:)

Istnieje pewna bardzo paradoksalna pułapka rzeczywistości. Nie lubię ludzi, którzy z wyrachowaniem lubują się w rzeczach powiedzmy "ambitnych" i obnoszą się ich znajomością. Ale z drugiej strony, sama lubię po nie sięgać. Lubię z wielu powodów- nie tylko dlatego, że interesuje mnie ich treść, ale także i dlatego, że kiedy sięgam po nie i get thet lovin' feeling. Więc sama wpadłam w pułapkę rzeczy ambitnych i powinnam się wychłostać silnie i oczyścić i zanurzyć w jakimś bezbolesnym szicie:)

A dziś powracam do mojego domniemanie złego i rozpustnego miejsca pracy. 11 days to Christmas, be sure to use them well.

burdele i inne takie.

2008-12-12T08:55:00.000-08:00

Jest coś bardzo urzekającego w dobrej znajomości kogoś. Wychodzi to oczywiście w codziennych sytuacjach. Kiedy wiem w jaki sposób ktoś pije kawę. Kiedy przewiduję jak ktoś w danej sytuacji się zachowa. Osobiście podnosi mi to poziom poczucia bezpieczeństwa. Jakaś część mojego świata, mała (być może) ale część, jest przeze mnie znana. Jest ktoś, z kim spędziłam na tyle dużo czasu, by móc go zrozumieć na poziomie tak często ignorowanym przez innych. Patrzę na niego(nią) i wiem co myśli. Mamy swój własny system znaków, zachowań, które odczytujemy tylko my sami i nikt więcej. W poczuciu takiej przynależności jest coś tak wspaniałego, że każdy powinien choć raz coś takiego odczuć.

Tuż za rzeką, koło katedry, obok tajemniczego muru, powstał pięknie świecący, przyjemnie kolorowy BURDEL. Widać go z naszego okna. Tak tak mili państwo, mieszkam naprzeciw burdelu. As if my life wasn't strange enough.

krótko o wpp

2008-12-11T08:36:00.000-08:00

W ramach zimowego odchamiania się wybrałam się z koleżanka na Word Press Photo. Za cenę marnych 4 złociszy dane mi było zasmakować piękna, wyciszyć się i odprężyć oraz kto wie, nawet i zainspirować. Dla chętnych: http://www.worldpressphoto.org/.
Co mnie przeraża? Poziom własnej niewiedzy. Jest tyle rzeczy, o których niczego nie wiem, które nic mi nie mówią. Człowiek ma ochotę zamknąć się w domu i uczyć się wciąż i wciąż. Ale z drugiej strony, przecież : Życie. Przecież: codzienność. Każdy dzień dokłada nowych informacji, które warto mieć w głowie. Czuję ogromny niedosyt wiedzy, i obezwładniającą bezsilność. I jeszcze: wyraźne NIE należy powiedzieć wszelkiego rodzaju rozbuchanym inteligentom na pokaz. Każda osoba szczycąca się poziomem swojej wiedzy powinna dostać od życia solidnie w dupę- jest tyle różnych dróg, tyle rzeczy, które są ważne. Myśl, że ogarnęło się większość z nich jest po prostu śmieszna.

Punkt zapalny wielu rzeczy- niedogadanie. Niedomówienie. Niewyjaśnienie. Piętrzą się sprawy na naszych głowach, nie wypluwamy jadu, który zatruwa nas od środka i potem wszystko to tworzy się w wielką śmierdzącą okropność. (Jak gigantyczna kulka śmieci, którą wystrzelono w kosmos w serialu Przygody Fry'a w kosmosie)

the walls we make for other people?

2008-12-10T00:41:00.000-08:00

Myślę sobie, że jest coś bardzo przyjemnego w poczuciu międzyludzkiej wspólnoty. Kiedy na przykład nic nie umiem na kolokwium, i ktośtam też nie umie, czuję się o wiele lepiej. Albo kiedy wstaję raniutko tak, jak nigdy nie powinno się wstawać, i patrzę na Dareńkę, która wygląda jak coś człekopodobnego i gramoli się z łóżka, to łatwiej jest mi zebrać z kolei moje człekopodobne cielsko i zawlec do łazienki. Teoretycznie nie powinno to mieć na mnie żadnego wpływu, ale jednak, coś w tym jest- czuję się lepiej i już. Człowiek to naprawdę dziwne zwierzę.

Lubię chodzić po ulicy, gdy jest zimno, rano a ja mam czapeczkę, szaliczek i rękawiczki, i kurteczkę ze stójką. Idę sobie, patrzę na dziwności Opola i jest mi przyjemnie. W środy mam ten rytuał, bo hiszpański zaczyna się o nieludzkiej 7.30 rano. I dziś było tak pięknie, na granicy nocy i poranka, szaro-buro, szaro-ale-jakoś-nie-ponuro, szaro-ale-już-trochę-żółto. I most świecił w ten swój znany tylko sobie sposób, i katedra też świeciła, i wystawy błyszczały od świątecznych ozdób, i miało się myśli wzniosłe i pełne patosu (nie udawanego, takie raczej na zasadzie: pieknie jest na tym świecie).

Dziwna dziwność Opolska: Wznoszą Mur. Mur który jest ceglany, stylizowany na jakieś średniowiecze, i wielce zastanawiający. Teorii jest wiele: będzie z tego jakieś muzeum. Odgradzają Zaodrze. Komuś coś odbiło. W każdym razie, postawili kawałek muru, który póki co nie odgradza niczego, budynkiem nie jest ani innych funkcji nie pełni. Jest Mur. Co będzie dalej?

it's a bad tuesday for me.

2008-12-09T13:23:00.000-08:00

Spotkałam dziś kolejną wielką mentalną miłość mojego życia, która nie tylko uczepiła się mojej głowy jak tanie rzepy produkcji chińskiej, ale i popycha mnie do bycia lepszą osobą na wielu różnych frontach (oczywiście intelektualnych). I tak wraz z włosami, ubrankami i wszystkim tym nowym-grudniowym rozpoczynam kolejny rozdział w moim życiu. And I feel so good about it!
>>koniec dobra na dzień dzisiejszy<<

Dla kontrastu, nie-intelektualnie dopuściłam się dziś strasznej nieprzyzwoitości. Za to w imię idei wyższej sprawiedliwości. Troszeczkę (no dobrze, dość mocno) podkopałam koleżankę z roku, która generalnie olewa zajęcia, chodzi na drugie terminy (bo zna pytania), z wf zwalnia się bo ją boli ręka (na badmintonie UO ręka nie ma prawa boleć), na uczelnię kserować nie chodzi (bo przecież ma 30 minut!) i generalnie wielość podobnych przykładów. No i wkurzona zaistniałą sytuacją i faktem, że cała grupa pracuje na oceny które ma bezproblemowo w drugim terminie ta panna, Zabrałam Głos. I nie powiem- jest mi trochę szaro, miałam karmiczną zemstę losu w przybytku domniemanego zła w którym pracuję, ale jakoś z innej strony- uff. Ulżyło mi. Swoją drogą karma mnie powala. Jeden taki wybryk (przecież niekoniecznie jednoznacznie zły) i już: bus spóźnia mi się 35 minut, w pracy mam totalnie rozpie.... grafik i całą zmianę wykonuję czynności mniej lub bardziej irytujące mnie samą. Dzieci, let's all learn from Ania: don't mess with da Karma.

Jako magiczną praca nr.2 tłumaczę na portal dla polaków za granicą teksty o konkretnych miastach UK. I co? I dziki kraj! Skalpy na drodze, gwałciciele siejący rzeżączki i kiły, nożownicy i mordercy zwykli.... To jest ta brytyjska codzienność. Cóż. Moja miłość do UK zdecydowanie osłabła.

Dla zainteresowanych: Koło Naukowe Języka Biznesu ruszyło i pilnie pracuje:) ale o samym pomyśle- kiedy indziej.

God, it's christmas again.

2008-12-08T10:11:00.000-08:00

Przyszedł grudzień, przyszedł czas na zmiany. I tak zaczęłam sobie mój własny projekt oczyszczania zimowego. Począwszy od rzeczy prosty i jakże prozaicznych (nowa farba do włosów, żel do mycia buzi i inne damskie przyjemnostki) po elementy bardziej już skomplikowane i wyrafinowane (odpowiednia lektura, nauki kawałek). Takie wymienienie akumulatora raz na jakiś czas zdecydowanie odświeża atmosferę. Czuję, że jest mi trochę lepiej na świecie, chociaż może moja rzeczywistość nie do końca układa się tak jakbym tego chciała... I dlatego świat stanie po stronie zakręconych wewnętrznie, trudnych charakterem i poskręcanych emocjonalnie, i pomoże im odkryć swoje własne equilibrium.

Obserwacja na dziś: Święta, wszędzie święta. Człowiek przesiąka sztuczną komercją sklepowych półek, że sam proces Świątecznego Świętowania schodzi jakoś na dalszy plan. Chce mi się pieczenia pierniczków, rozmów do późnej nocy przy kawie parującej tak mocno i świadomości, że jest bezpiecznie i tak już być musi, bo ja jestem tu, ty siedzisz obok i wiesz dokładnie czego mi potrzeba. I to jest piękne, tak niesłychanie piękne, że wszystkie girlandy, bombki i choiny tego świata mogą się schować.

A w Opolu na rynku stoi WYPŁOSZ nie choinka. Spada powoli spada, jakby to ona była bohaterem piosenki Comy. I jeszcze lampek zabrakło Urzędowi Miasta, i świeci tylko do połowy. Soł sad. Ale ta choinka jest najprawdziwiej świąteczna w całym zgiełku idealności, który ją otacza.

people are strange.

2008-12-07T05:18:00.000-08:00

Zauważyłam ostatnio, że wśród nas żyje bardzo wiele niezwykłych osób, które stają się dla nas takimi dopiero po ich "odkryciu". W takim sensie, że prowadząc nasze życia spotykamy wiele osób, które natychmiastowo szufladkujemy w jakiś określony sposób. I często na tym nasza znajomość z nimi się kończy. Ale okazuje się, że wiele Wyjątkowych osób skrywa się pod płaszczem swojej codziennej egzystencji, pokazując swoją prawdziwą naturę tylko nielicznym, i to przy bardzo specyficznych okazjach. Mam sobie na przykład pewnego bardzo dobrego kolegę, którego wszyscy postrzegają jako leniwego obiboka, który spędza swoje dni na czynach niecnych i marnotrawnych, przesypując kolejne chwile przez ręce. I tak dane mi się było z nim spotkać niedawno sam na sam. Usiedliśmy sobie wygodnie (tak jak powinno się siadać do Wielkich Rozmów), i słowa popłynęły same- bez zabójczego "co tam?" które mogłoby zniszczyć tę rozmowę jeszcze w zalążku. I tak dowiedziałam się o wielkiej pasji tego kolegi, o jego strachu przed starością, niewykorzystaniem tego co ma teraz. Patrzyłam sobie w jego jakże dobrze znaną mi twarz, i myślałam "Kurna, przecież on wcale nie jest pusty i zwykły i jednopoziomowy!". Inny przykład: koleżanka z mojej grupy hiszpańskiego. Patrzysz na nią, i już widzisz całe jej życie. Życie tak nudne jak kolejny odcinek Plebanii. I co się okazuje? Robi witraże. Zawodowo. Zna się na tym, kocha to i umie o tym opowiadać godzinami. Uczy się chińskiego. Ma męża. Kosmos! Ma swoje miejsce na ziemi, jest pełna kolorów i odcieni i głupio, że odkrywa się to przypadkiem. Tak dla kontrastu, mam sobie w grupie cholernie wyrazistą osobę, która jest tak pusta, jak moja świnka skarbonka. A wierzcie mi, ostatnia czynność jaką wykonywałam z tym przedmiotem było jej totalne opróżnianie. Panna X jest świetną uczennicą, robi zraziki, jest pedantką, ale nie ma blasku. Lubi błyszczeć, ale jej blask jest raczej tym z rodzaju odpustowych pierścionków, które choć przyjemnie na nie popatrzeć, bledną i brzydną przy dłuższym noszeniu. Nostalgia dzisiejsza: kim ja jestem?

imperfection.

2008-12-06T11:06:00.000-08:00

Fajna obserwacja z książki co ją sobie czytam:

Works that have a certain imperfection to them have an appeal for that very reason- or at least they appeal to certain TYPES of people. Just like you're attracted to Soseki's The Miner. There's something in it that draws you in, more that more fully realised novels like (...). You discover something about that work that tugs at your heart- or maybe we should say, that the work DICOVERS you.

Myślę sobie, że powyższe odnosi się w równym stopniu do osób. I że ja właśnie do imperfect osób należę w pełnym znaczeniu tego słowa. I jest to w pewnym stopniu bardzo pocieszające.

Inna sprawa- Książka z której cytat pochodzi to jedna z niewielu pozycji, do którym mam tak wielce ambiwalentne podejście. Czytam, miejscami wciąga i zaciekawia jak np. Eugenides, ale czasem po prostu chce mi się nią rzucić w kąt i nigdy nie wracać. Ma 600 stron, więc być może i do tego dojdzie. Anyway, przemyślenia są wspaniałe.

pean for every day jobs.

2008-12-06T07:25:00.000-08:00

Ponad miesiąc temu zaczęłam pracę w domniemanym przybytku zła i rozpusty, jakim jest pewna restauracja fast foodowa. Spotkanie z tym miejscem okazało się być jednym z najciekawszych doświadczeń ostatnich lat. I mimo, że pracuję tam dość krótko, prócz tajemnic mięska i bułeczek nauczyłam się dużo o naturze ludzkiej. I tak na przykład, pozyskałam gigantyczny szacunek dla wszystkich członków klasy pracującej. Kelnerzy, kucharze, sprzedawcy tego świata- big respect for you. Żyjemy dzień po dniu, stykamy się z ludźmi, którzy sprzedają nam różne dobra i NIE MAMY POJĘCIA. Naprawdę nie mamy pojęcia, ile pracy, ile wkładu, ile zachodu wymaga pracowanie w tych zwyczajnych przecież miejscach.

specyfika pytania co tam?

2008-12-05T08:06:00.001-08:00

Spotkałam dziś dobrego kolegę z gimnazjum. Nie widzieliśmy się dwa lata i osiem miesięcy- ostatni raz na mojej osiemnastce. Kosmos. Rozpoznałam go z pewnym trudem, co już jest pewnego rodzaju masakrą. Siedziałam niedaleko niego przez prawie trzy lata, należeliśmy do jednej "paczki" a teraz musiałam się wpatrywać w jego twarz jakieś dobre pięć minut, nim skojarzyłam, że on to w istocie On. Pogadaliśmy trochę o tym co się wydarzyło w naszych życiach. Bardzo zadziwiające to jest: pytanie "co tam?". Kiedy zadaje mi je na przykład Paweł, z którym praktycznie mieszkam, zaczynam wylewać wszelakie żale i radostki zebrane w danym dniu. Rozwodzę się nad codziennością, czasem zahaczam o tematy z wyższej półki, informacje wysłyszane w radiu, wyczytane gdzieśtam. Rozmowa toczy się sama, bez jakiegoś szczególnego wkładu z konkretnej strony. Ale gdy słyszę je z ust kogoś, z kim nie widziałam się jakiś czas, słowa uciekają z przestrzeni. Pozostaje mi odpowiedzieć głupio i jakże niedbale: wszystko w porządku, po staremu. Bawię się myślą, by kiedyś komuś wylać całe lata nieobecności. Bez pomijania procesów myślowych, wolnej ewolucji charakteru i całego tego kramu, który lubię nazywać moją świadomością. Z drugiej strony, kto spodziewa się usłyszeć cały wywód na temat życia człowieka, z którym kontakt nam się urwał? Tak, dopuściliśmy do tego, co się stało to się nie odstanie. Lubimy tę osobę, jest nam droga, ale w kontekście danego okresu czasu w historii naszego życia. Jesteśmy teraz zupełnie innymi ludźmi. Ciężko wkleić tę osobę do całego kontekstu, kosmosu znaczeń. Dziwne uczucie- zauważać jak ten proces odklejania sie od osoby zachodzi na naszych oczach. Mam teraz w moim życiu ludzi, którzy dryfują gdzieś dalej. Widzę jak maleją mi na horyzoncie, niedługo będą tylko maleńkimi punkcikami. Widzę to, ponieważ kiedy pytają mnie: co tam? coraz trudniej mi odpowiedzieć na to pytanie. To chyba najlepszy wskaźnik zależności, jaki istnieje.

obserwacji kilka o sztucznym zapale.

2008-12-03T02:10:00.000-08:00

A jeszcze a propos tej knajpy, z dymem, wiśniówką i całą resztą przyjemności. Pojawił się tamtego wieczoru dość interesujący temat. Otóż: dlaczego wszyscy tak dziko i napastliwie pragną przypisać się do jakiejś wyraźnej kategorii? Zaszufladkować, zamknąć, ometkować? I to jeszcze w taki dziko fałszywy sposób: hej, czy mnie widzisz? jestem buddystką z komórką za 300 złotych i spodniami z Levisa! Czy nie można być wartościowym (przynajmniej na poziomie wartości jako cnoty samej w sobie i dla siebie) bez całej tej otoczki? Czy nie można wszcząć z kimś interesującej rozmowy, bez obarczania tego kogoś ciężarem własnego ego i swojej udawanej świetności? Zauważam coraz więcej uperfumowanych krzyków: zachwycaj się mną! jestem wspaniały! wyjątkowa! Męczy mnie to. Mogę powiedzieć za grupą Myslovitz: Mam to gdzieś. Czuję tak jakbym spał i gubił się- rozpuszczał mgłę. Myślę sobie tak po cichutku, że od czasu tego "odkrycia" o wiele bardziej lubię ludzi prostych i pozbawionych sztucznego smaczku. Ale to jest takie fajne: mieć wystarczającą ilość sił na bycie zwyczajnym. Na pasjonowanie się czymś bez sztuczności. I na robienie tego DLA SIEBIE a nie dla prestiżu czy generalnego uznania otoczenia. Ta zwyczajność (która paradoksalnie zwyczajnością wcale nie jest, ale nosić taką nazwę musi) przebija się przez szarość codzienności tak dobitnie, że czasem mogą ją rozpoznać nawet po pierwszym zdaniu wypowiedzianym przez daną osobę.

poprzewracane przewraca się po raz kolejny.

2008-12-03T01:57:00.000-08:00

Zaniedbało się co nieco bloga, ale to nic, to nic. Wspaniałe w rzeczach absolutnie należących do kogoś jest to, że można do nich wrócić w każdym momencie i one po prostu czekają na nas cierpliwie. Ale teraz nie o tym. Dużo rzeczy poprzewracało się, jak w tytule. Jestem sobie tam gdzie jestem, zatrudniłam się w fast fudowym przybytku rozpusty i zła, zaniedbałam kilku znajomych i kilka wielkich pasji, zaczęłam koło naukowe i generalnie wszystko się kręci. I tylko melancholia wbija się czasem, gdy spotkam się z kimś, kogo obecność zawsze jest mi droga, przy stoliku, w zadymionej knajpie (bo jakże można inaczej odrzeć się z rzeczy intymnych i własnych? musi być w knajpie. musi być w zadymionej. przy niebieskich jego el emach, piwie z niedomytych kufli i wiśniówce za 2.50). Rozmowa zaczyna się prosto: co u ciebie, a co u ciebie, a jak tam życie, coś nowego może się wydarzyło? Ktoś coś słyszał o kimśtam? I potem właśnie ta melancholia. Rozumiem, że się boisz starości, że przeraża Cię tempo z jakim przesuwają się dni. Widzę co masz w sercu, i to nie jest ani puste, ani głupie, ani bez sensu. Czasem budzę się, i nie wiem co ze sobą zrobić. Wyjść i nie wracać? Dalej tkwić tutaj gdzie jestem? A może jutro obudzę się z przeczuciem, że wszystko jednak jest piękne i dobre. Więc nie- nie można się poddać o teraz, teraz gdy przychodzi zima, sesje i inne zapieprze i nic się nie chce. A twarzy które oświetlały tego typu nastroje jakoś teraz nie ma. Jeśli wrócą (a wrócić powinny, z racji swojej istoty) zrozumiesz, że to tylko kryzys. Ameryka ma kryzys, to przecież ty też możesz mieć. Nawet można zakwalifikować to pod swego rodzaju trend. Co muszę? Muszę wstać. I iść. I robić to co kolejne na mojej liście. I modlić się tylko, do jakiegokolwiek boga (Boga?) w którego wierzę, tak by to wszystko nie okazało się wielką marnością. Marność- głupie przyzwyczajenie z liceum. Widzę naszą nauczycielkę, tłucze nam do głowy, że to z księgi koheleta. I pamiętam, jak wtedy chciałam już być tu gdzie jestem, a teraz, kiedy już tu jestem, nie mogę nie patrzeć z sentymentem na tę lekcję polskiego, i to wszystko co za sobą niosła.

its me, please open the door.

2008-11-06T09:09:00.000-08:00

Nie pisało się już czas jakiś. Wessało życie, można by powiedzieć. Wszystko sprowadza się do kilku słów: szkoła, praca, absolutny brak oddechu. I tak to jest, dorosłość w miarę swoich możliwości upomina się o mnie. Od czasu do czasu przychodzi moment zadumy, na temat tego, co jest tak naprawdę ważne, co należy pielęgnować i inne tego typu bajery. Jak poukładać sobie życie, by było zajęte, dobrze przeżyte i wartościowe? Jak spędzać wolny czas, by nie czuć niszczącego oddechu bezczynności? Chyba przyszedł czas powrotu do pisania.

something new and blue.

2008-09-14T06:53:00.000-07:00

Poprzewracane zajmuje się działalnością poboczną:
Emporium Różności zaprasza na niepotrzebne rozważania o wszystkim

friends will be friends jak śpiewał Freddy eM

2008-06-27T14:13:00.000-07:00

Bardzo ciekawie jest spotykać starych dobrych przyjaciół, po długiej przerwie w widzeniu się. Jest taki wielki niedosyt, który przejawia się we wszystkich zmysłach. Oczy chcą się nacieszyć widokiem, uszy usłyszeć ten dobrze znany, kochany głos, ręce same tykają, w nadziei na jakikolwiek kontakt, nos chciwie wchłania oswojony zapach. W pierwszej chwili, w głowie pojawia się tyle rzeczy, które chce się powiedzieć, że trudno wybrać te najbardziej właściwe słowa. Zaczyna się więc lekko, jakąś anegdotką, czymś co nas spotkało w ostatnich dniach. Czasem przerywa się mówienie, po to tylko, by napatrzeć się do syta. Po chwili, ma się wrażenie, że dana osoba nigdy się z nami nie rozstała. Tak jakby ktoś po prostu jakiś czas temu nacisnął pause, a teraz spokojnie sobie resumował i wszystko gra dalej. Może to jest właśnie definicja przyjaźni? Dwoje ludzi, którzy niezależnie od tego, ile czasu mija od ich ostatniego spotkania, potrafią się zrozumieć, dogadać, odczytać? Zacząć wszystko od momentu w którym się wstrzymało? Anyway, it's comforting.

nietypowe wypadki piątkowe

2008-06-20T04:45:00.000-07:00

Ok, panie i panowie, to już oficjalne. Yours truly w końcu zwariowała, sfiksowała na całej linii- jakkolwiek chcecie to nazwać, STAŁO SIĘ. Dlaczego? Skąd taka konkluzja? Otóż, w przypływie mojego nowo odkrytego szaleństwa, postanowiłam dzisiaj...... zagrać na pianinie. Ci z Was, którzy znają moją skromną osobę, w tym właśnie momencie zamarli, wypluli dotąd przeżuwany pokarm, lub właśnie szukają mi numeru do naprawdę dobrego psychologa. Ja NIE GRAM na pianinie. Od kiedy wiele lat temu, po ośmiu latach mordęgi i codziennego -ćwicz! -nie! -ćwicz!! -#$%^$^ ukończyłam swoje ognisko muzyczne, nie tykam się tego instrumentu. Patrzę na niego z lekką dozą nienawiści, myślę o wielu metodach sabotowania, ale z całą pewnością sobie nie pogrywam. Ale dziś? Dziś w ogóle jest dziwny dzień. Moim błędem było zawędrowanie do living roomu. Tam bowiem stoi maszyna zniszczenia. Poszłam zobaczyć co nowego w Modzie na Sukces, po ponad rocznej przerwie w moim oglądaniu. Nic nowego, Mejsi wróciła magicznie, Brook ma nowego lover boja i ogólny syf i katastrofa, czyli jak zawsze. Dwa odcinki the worlds longest series of all times dobiegły końca, i yours truly niewinnie spojrzała w bok. Stało tam, łypiąc, narzędzie moich wieloletnich tortur. Podeszłam. Nie było krzesła. Poszłam po krzesło. Znalazłam nuty (ktoś bardzo sprytnie zostawił je na wierzchu) no i zaczęłam grać. Po czterdziestu minutach zerwałam się niby oparzona, ze świadomością, że coś jest nie tak. To tak, jak wtedy, kiedy Lorelai Gilmore zjadła jabłko. Strange.

przemyślenia wiejskiej gąski.

2008-06-19T03:28:00.000-07:00

Obserwacja- jako dziecko wychowane na wsi, żywię głęboką niechęć do tego miejsca. To znaczy- jasne, fajnie jest mieć cały swój dom, ogródek, spokój i ciszę (choć przeklęta ptaszyna, która zawsze mnie budzi o 7.30 rano zdecydowanie psuje to ostatnie) ale w gruncie rzeczy, jestem raczej miastową dziewczyną. Lubię rytm miasta, to w jaki sposób oddychają ulice, aktywność i DZIAŁANIE. Wieś przeraża mnie i męczy. Jest dobra na miesiąc maksymalnie, potem człowiek ma ochotę na szybką ucieczkę, choćby starym traktorem. Co ciekawe- z siedmiu osób, z którymi chodziłam do klasy z mojej wsi, bezpośrednio po ukończeniu osiemnastego roku życia 6 zrobiło sobie prawo jazdy (rozszerzając pole ucieczki). Pozostała osoba również chciała robić, ale nie otrzymała wsparcia finansowego od rodziców. Co do mnie, myślę sobie, że jeśli Pan Los będzie złośliwy, to wepchnie mnie do domu rodzinnego. Jeśli zaś uśmiechnie się choć trochę, będę sobie mogła spokojnie żyć w mieście, ograniczając kontakt z wsią do nieczęstych odwiedzin u rodziców... W każdym bądź razie, zobaczymy how things will go. Póki co jestem tu gdzie jestem, skąd odjeżdżają cztery autobusy, dojeżdża jeszcze mniej (ostatni o 16.), gdzie nic nie można robić, a jedyne okno na świat potrzebuje PRĄDU. Nie żaląc się ani minuty dłużej: good night, and good luck.

*zdjęcie domku w którym actually MOGŁABYM mieszkać z serwisu undiscoveredscotland.co.uk

one of the best artists ever.

2008-06-17T04:41:00.000-07:00

Odkrycie muzyczne: Jeff Buckley. Cóż, z jego twórczością zetknęłam sie już parę lat temu, jednak poza klasycznym umiłowaniem do utworu "Grace", nie próbowałam szerzej poznać jego dyskografię. W zeszłym tygodniu, tknięta nie wiadomo czym (wszak odmęty mojego umysłu zawsze fascynowały logików całego świata) pomyślałam sobie--> Jeff Buckley... I wonder if he's a one-song artist.

Tak sobie jakoś ułożyłam, że nim zacznie się przypisywać artystów do różnych nurtów i gatunków, nim określi się ich tonacje i brzmienia, trzeba dokonać bardzo prostego podziału: czy wykonawca jest artystą jednej piosenki? Czy też może więcej jego utworów zasługuje na miano ponadczasowych i Prawdziwie Wielkich?

Jeff Buckley bez wątpienia zasługuje na na miano artysty wielu piosenek. On top of that, jego życie można opowiadać jak anegdotę, za co należy mu się bonus punktowy w moim rankingu wspaniałości artystycznej (skala bardzo prosta: 1-10, no i oczywiście 20 dla Interpolu.)

Jeff Buckley przyszedł na świat 17 listopada 1966 roku, w Kalifornii. Dorastał w rodzinie swojej matki i Rona Moorheada, ojczyma. Nigdy nie był blisko ze swoim biologicznym ojcem, Timem Buckleyem, znanym artystą sceny jazzowo folkowej. Po rozwodzie rodziców został z matką, ojciec był bowiem zajęty trasami koncertowymi po całej Ameryce. Nosił nazwisko ojczyma, aż do tragicznej śmierci Tima Buckleya w 1975 roku (w wyniku przedawkowania narkotyków), kiedy to postanowił przybrać jego nazwisko. Jeff od najmłodszych lat przebywał w wysoko "artystycznym" otoczeniu. Jego ojczym zapoznał go z tak wielkimi sławami jak Led Zeppelin, The Who, Pink Floyd i Jimi Henrix. Od szóstego roku życia Jeff uczył się grać na gitarze, zaś mając lat 12, postanowił, że zostanie profesjonalnym muzykiem. Uczęszczał nawet na studia muzyczne, które nie dały mu jednak tego, czego od nich oczekiwał. Lata dziewięćdziesiąte dwudziestego wieku to dla Buckleya czas poszukiwań. Próbuje różnych gatunków muzycznych, smakuje w różnorodnych muzycznych klimatach. W połowie 1993 roku, Buckley zaczyna pracę nad swoim pierwszym albumem: Grace. Płyta, choć mało popularna w rozgłośniach radiowych, otrzymała wspaniałe recenzje od krytyków. Muzyk przez kolejne 3 lata promował swój album. Po powrocie z trasy, zaczął pracę nad swoim drugim albumem: Sketches for My Sweetheart the Drunk. Płyta powstała, Buckley nie był jednak w pełni zadowolony z jej rezultatu. Dlatego też umówił się ze swoim zespołem na sesję poprawkową, tak by już oszlifowany album mógł zostać opublikowany. Sesja miała odbyć się 29 maja 1997 roku. Dzień przed, Jeff Buckley poszedł popływać w Wolf River Harbor. Mając na sobie całe swoje ubranie i buty, muzyk wszedł do wody, śpiewając "Whole Lotta Love" Zeppelinów. Jak zeznał jedyny świadek tego wydarzenia, Keith Foti (jeden z muzyków należących do zespołu Jeffa), to był ostatni moment, kiedy widział Buckleya żywego. Parę chwil później, kiedy Foti próbował go odnaleźć, nie widział już niczego poza wodą. Mimo dramatycznych poszukiwań, Buckleya nie udało się odnaleźć. 4 czerwca jego ciało zostało odnalezione przez turystę. Został skremowany kilka dni później. Wiele było plotek na temat prawdziwych przyczyn śmierci muzyka. Spekulacje na temat problemów Buckleya z narkotykami i ewentualną depresją zostały zdementowane przez jego matkę:

Jeff Buckley's death was not "mysterious," related to drugs, alcohol, or suicide. We have a police report, a medical examiner's report, and an eye witness to prove that it was an accidental drowning, and that Mr. Buckley was in a good frame of mind prior to the accident

Buckley zapisał się na kartach historii muzyki jako niezwykle utalentowany wokalista i wykonawca. Jego głos, czasem czysty i iście niebiański, miejscami przyprawiał słuchaczy o niewypowiedziany ból. Dwie płyty, które po sobie pozostawił przez wielu uważane są za jedne z największych osiągnięć muzycznych dwudziestego wieku.

For your viewing pleasure:

i na deser mój ulubiony K.K.

problem dzieci.

2008-06-16T10:55:00.000-07:00

Poprzewracane chciałoby dziś odnotować pewne zjawisko, które w sposób bardzo znaczący stało się punktem początkowym i końcowym pierwszego roku moich studiów. Otóż, w październiku, będąc uroczym pierwszoroczniakiem, bez cienia wiedzy o tym dokąd zmierzam i po co, udałam się z moją tzw. ekipą na zajęcia z ruskiego. Zatrzymaliśmy się przy sklepie, by zakupić zestaw niezbędny do przetrwania 2,5h z panią I. Batoniki i Kubuś. Tak, Panią I. uważam za w pełni odpowiedzialną za zniszczenie mojej nigdy nieistniejącej figury. Patrzymy, patrzymy.... a tu.... idzie sobie przedszkole. Niby zwykłe, normalne przedszkole. Tyle że, to przedszkole, było na SZNURKU! Dzieciaczki sobie szły uroczo trzymając w rączkach sznurek. pochód zamykały panie przedszkolanki. Kiedy w zeszły czwartek, wracałam sobie z P. z dziekanatu, dane mi było zobaczyć to samo zjawisko, tyle, że zamiast sznurka-zwykłego-sznurka, dzieci trzymały wspaniałego, wielokolorowego węża. Nie tyle nawet trzymały, co miały ręce w kieszonkach specjalnie wyszytych w tymże zwierzęciu.

I teraz taka zagadka- czy nasze młode zaczęliśmy traktować iście po zwierzęciu? Czy trzeba je prowadzić na sznurkach/wężach, by postępowały zgodnie z naszą wolą? Jest w tym coś uwłaczającego, nie ważne jak na to wszystko patrzeć. Słodki pomysł, nie powiem. Ale czy gdyby i mnie było dane tak egzystować, byłabym taką samą osobą? Pomysł na pracę magisterską: wpływ sznurka na wychowanie dzieci. czy smycz pomaga w kształtowaniu charakteru?

Braciszek mi się się (o)żeeeeni(ł)

2008-06-16T00:30:00.000-07:00

Najpierw informacja: mój wspaniały, jedyny, kochany braciszek jest żonaty:) 14 czerwca zawarł małżeństwo i jest teraz jednym z najszczęśliwszych ludzi jakich znam!

Zaślubiny i wesele były tak udane, że postanowiłam napisać trochę o tym, co składa się na sukces tego typu imprez. Przede wszystkim- młodzi, którzy są w 100 procentach pewni, że chcą małżeństwa i że chcą go w takiej właśnie formie- z całą rodziną, głośno i wesoło. Po za tym, dobra ekipa fotografująco-kręcąca. Dobre zdjęcia wykonane przez gości zdarzają się mniej więcej w stosunku 1:20. Jedno wspaniałe zdjęcie na 20 zwalonych/zepsutych/nieudanych. Mój brat zatrudnił fotografa, który śmiał się ze wszystkiego. Był to w jakimś stopniu rozkręcacz imprezy, bo za każdym razem, jak ludzie stali i rozmawiali, on wybuchał śmiechem, rozbawiając otoczenie. No i godził się na zachcianki gości- sfotografuj to! tamto! etc. Punktem absolutnej ważności na weselu jest orkiestra. Dobra potrafi tak rozruszać gości, że nawet przy małej ilości spożytego alkoholu szaleją na parkiecie i po sali. U mojego brata orkiestra była nieziemska. Wszystko, od zabaw które zaproponowali, przez piosenki, a kończąc na ogólnym nastroju było idealne. Kolejny element, to oczywiście goście- warto rozważyć sposób ich usadzenia na sali, tak by młodzi siedzieli w kupie (zazwyczaj to oni poruszają towarzystwo) a typy imprezowe w stoliku starszym siedziały blisko siebie, tak by rozprzestrzeniały zabawę w miarę rzucania wzajemnymi żartami. Nie można zapomnieć o starostach. To oni zaopatrują stoliki w brakujące wiktuały i zapewniają przepływ zabawy. Mój brat miał milion starostów, którzy chodzili po sali, zagadywali i dostarczali wódeczki i innych pyszności. Sama zganiałam ludzi na parkiet i do zdjęć, wciąż powtarzając, że mój najwspanialszy brat się żeni i trzeba się bawić. Na koniec raz jeszcze wymienię młodą parę. Ich sposób bycia i reakcje na gości dodają tym ostatnim sił do zabawy. Mój brat wciąż kursował po sali, prosząc do tańca tyle osób ile tylko mógł. Zabawiał rozmową, polewał i brylował dowcipem. Jego śliczna żona, w olśniewającej sukni i wspaniałym nastroju, dotrzymywała mu kroku i popychała do jeszcze większej otwartości.

Powyższe elementy składają się na doskonałe wesele. Choć kilka rzeczy nie wypali- (zawsze parę rzeczy bierze w łeb), świetność zabawy przysłoni to co złe.

A młodym- milion lat w szczęściu i radości!

i want what i want and you have to give it to me!

2008-06-13T04:09:00.000-07:00

Ostatnio miałam okazję przekonać się, jak ważna w życiu jest siła przebicia i umiejętność wykłócania się o swoje. Sprawa oczywiście jest związana z jutrzejszym weselem mojego brata. Postanowiłam dać nowożeńcom prezent w postaci ich wspólnego zdjęcia z Pragi, wykonanego nocą, na moście, z dołączonym do niego cytatem z Fredry. Poszłam do fotografa w pięknym mieście Opolu, pan spojrzał na zdjęcie i powiedział:
- hmm... chce pani to rozjaśniać? Bo jak rozjaśnimy to wyjdą smugi na twarzach i będzie to może dziwnie.
No to yours truly odpowiedziała, że nie chce rozjaśniać. Następnego dnia odebrałam zdjęcie na którym prócz jasnych lamp budynków za wodą, widać tylko biały napis na czarnym tle. Poszłam do jedynej osoby, która umie się tak naprawdę wykłócać, by wsparła mnie w projekcie "naprawy" zdjęcia.
Wchodzimy, mówimy, że zdjęcie jest za ciemne. Pan na to:
- Ale ja się panią pytałem czy rozjaśniać!
Na szczęście siła przebicia P. udzieliła mi się właśnie w tym momencie, powiedziałam panu, że zdjęcie jest nie do przyjęcia i zapytałam go filozoficznie, czy chciałby dostać taki prezent ślubny, czyli biały napis na czarnej plami i dwa cienie trzymające się w objęciach. Nie odpowiedział. Po namyśle powiedział, że zdjęcie poprawi. Po dwóch dniach mogłam odebrać prezent, który NAPRAWDĘ chcę dać mojemu bratu i jego żonie. I wiecie co? Nie ma żadnych smug. Rzecz w tym, że gdyby nie P., nie poszłabym do fotografa po raz drugi. Naprawdę głupio mi się wykłócać o rzeczy. I wniosek jest taki, że nie ma że boli- trzeba się wziąć w garść i prosić odważnie o to, co nam się należy.

Tego samego dnia, kupiłam antyramę do zdjęcia. I co? Bez dwóch zaczepów. A ja bez paragonu. Ale i tym razem natchnienie P. popchnęło mnie do działania. Pani wymieniła, sprawdziła na miejscu i jest.
A tak? zostałabym z czarną plamą w zepsutej antyramie. How sweet is that.

i want you in my clothes

2008-06-12T22:25:00.000-07:00

Nie tak dawno temu, dane mi było wziąć udział w wieczorze panieńskim mojej bratowej. Zabawa była przednia, ale nie o tym tutaj. Ciekawym szczegółem były stroje zebranych na spotkaniu pań. Otóż wszystkie prócz panny młodej przebrałyśmy się za facetów. Yours truly miała na sobie spodnie w kant, koszulę, krawacisko, kamizelkę i wielce uroczy, męski kapelusz. Co ciekawe, nigdy jeszcze nie miałam takie powodzenia u płci przeciwnej. Cały wieczór napastowali nas jej przedstawiciele. Jedni bardziej subtelnie, inni trochę mniej (zrywanie kapelusza z głowy, jęczenie "zatańcz ze mną" oraz ohydne cmoki w powietrzu zdecydowanie nas nie rozbawiły... Całość wydarzenia doprowadziła mnie do wniosku, że w większość facetów kryje się głęboko zakorzeniony gej homofob. Męska nienawiść do homoseksualistów jest powszechnie znana. Sama znam wielu wspaniałych facetów, którzy mimo swoich wielkich, wielkich zalet potępiają ciągoty swojej płci DO swojej płci. Przejawiane podczas tamtego wieczoru chęci i pragnienia zdecydowanie sugerują, że nic tak nie pociąga niektórych chłopców, jak ich własna płeć. Chociaż nie. raczej kobieta przebrana za mężczyznę. Czują się pseudo "normalnie", bo przecież pod garniakiem JEST panienka, a jednocześnie dostają to czego pragną. Hmm... temat godny przemyślenia! Inna sprawa- co za dziwny układ społeczny, w którym panie w męskich strojach budzą co najwyżej pożądanie, a już na pewno nie niesmak, a mężczyzna w kobiecych łaszkach bulwersuje i odrzuca?
I tak czytamy na wyborczej:

Student z Koszalina został wyrzucony z wrocławskiego akademika Jubilatka za to, że chodził w szpilkach. Nie był pijany, agresywny, nikogo nie zaczepiał. Nie spodobał się recepcjonistce

Więcej do poczytania, podążaj za linkiem

Coś chyba nie jest w porządku. Nie no, ja się bardzo cieszę, że moja swoboda ubioru sięga tak daleko. Siostry sufrażystki wywalczając nam prawo do noszenia spodni, wywalczyły ogólną swobodę ubioru i chwała im za to. Ale teraz karta się odwraca- i powiem szczerze, kiedy przeczytałam powyższy artykuł po raz pierwszy, miałam drobnego dreszcza na plecach. Dreszcz ten jest przerażający, bowiem należę raczej do osób tolerancyjnych. I teraz taka analogia- chyba wiem czemu tak długo mężczyźni wzbraniali się przed uznaniem babeczek w spodniach. Ale, słowo się rzekło- swoboda ubioru dla obu płci winna być powszechna. I takie jest moje zdanie.

Indy!

2008-06-12T16:08:00.000-07:00

Postanowiliśmy to zrobić. W końcu jest w kinach, więc musi zostać zobaczonym. Jest legendą. Obok legend nie przechodzi się obojętnie. Mam na oczywiście na myśli Indianę Jonesa i Królestwo Kryształowej Czaszki. Poszliśmy, zobaczyliśmy, pożałowaliśmy. Kręcenie kolejnej części po 20 latach nie jest chyba jednak najlepszym pomysłem. Udowodnił to Rocky, udowodnił to Rambo. Sam Harrison Ford- oczywiście wspaniały. Nieziemski, Jedyny, Niezapomniany. Sam film- Przesadzony. Najdelikatniej powiedziawszy. Coś we mnie pęka, kiedy pomyślę o połączeniu UFO i tej kultowej postaci. Co było dobre? Cate Blanchett mówiąca z rosyjskim akcentem po angielsku. Sam rosyjski (zawsze miły do posłuchania dla uczących się tego języka). Shia LaBeouf. Kapelusz, bat, podróżnicze ciuszki. Podróżowanie po mapie czerwonymi kreseczkami. Muzyczny motyw przewodni. Dialogi:

Mutt Williams: A scorpion just stung me, am I gonna die?
Indiana Jones: How big?
Mutt Williams: Huge!
Indiana Jones: Good.
Mutt Williams: Good?
Indiana Jones: When it comes to scorpions, the bigger the better. Small one bites ya, don’t keep it to yourself.

Co nie było dobre? Świstaki. Przeżywanie wybuchów jądrowych w lodówce. Szalone Małpki. Ogólny przesadyzm.

Myślę sobie, że warto iść i zobaczyć, dla samej możności stwierdzenia: widziałam Indianę Jonesa w kinie. Usłyszenie muzycznego motywu przewodniego w dużej sali kinowej zatrzymuje na moment czas. Otwiera coś nowego. Daje poczucie spełnienia, o którym się nie marzyło. Na produkcję należy iść bez oczekiwań. Bez wielkiego : INDIANAAA wtłoczonego do głowy. Ten film jest początkiem nowej serii filmów, bo wydaje mi się, że nowe filmy powstaną. Tym razem, Harrison stanie się nowym Seanem C., a Shia znajdzie swój własny kapelusz. Patrząc na to w ten sposób, można czerpać z ekranu swoistą dozę przyjemności. A film, staje się po prostu ciekawą przygodówką. Nie należy jednak spodziewać się wszechobecności legendy. Choć błyszczy ona w człowieku, przyćmiewa ją zamysł produkcji.

festiwal się zbliża.

2008-06-12T13:12:00.000-07:00

Opole odżywa nieznacznie w czasie festiwalu. Mieszkając o rzut kamieniem (przez osobę rzucającą marnie) od amfiteatru, mogę stwierdzić to z całą pewnością. Od kilku dni całe dnie przemijają nam muzycznie. Choć występujący na Festiwalu artyści jakoś szczególnie mnie nie powalają (zdecydowanie bardziej wolę tych występujących w ramach Off Opole), z niekłamaną przyjemnością słuchałam po pięćdziesiąt wykonań w ciągu dnia znanych mi z radia przebojów. Można się wiele dowiedzieć o polskich artystach. Jak wspominałam, Tatiana Okupnik w swoim gigantycznym hummerze lubi blokować sobie polskie miasta, psując swoim wizerunkiem wyklejonym na tymże czołgu nawet najbardziej udany dzień przypadkowych przechodniów. Doda prób nie potrzebuje, za to przekonana jest, że jej zespół i owszem, dlatego podczas planowanych prób można usłyszeć tylko wersje instrumentalne jej piosenek. Beata Kozidrak z wielkim przekonaniem wyśpiewuje tekst, że chyba jest z nią coś nie tak, i nikt za bardzo nie protestuje, że może być inaczej. Łukasz Zagrobelny skutecznie zagłusza Ewelinę Flintę, a w dodatku potrzebuje miliarda powtórzeń tej samej piosenki. Ileż można śpiewać, że ktoś tam ma nie kłamać, że kogoś tam kocha?

Bilety wyprzedano już dawno. Z przygotowanej puli 1000, pierwsze trzy osoby wykupiły 600 biletów. Tak, to właśnie jest nasz kraj.

A co robi Miasto? Walczy z komarami. A i dobrze. Może dane mi będzie spać przy otwartym oknie? Link do artykułu z wyborczej

Co ciekawsze kąski:

W czwartkowy i piątkowy poranek pod amfiteatrem rozegra się prawdziwa batalia z komarami. Na krwiożercze bestie skarżyli się organizatorzy festiwalu, a nawet artyści.

Nie ma siły, jeżeli w amfiteatrze pojawi się kilka tysięcy osób, to na pewno przyciągną komary. A Odry przecież nie przesuniemy - dodaje Motta.

celebryci

2008-06-12T07:11:00.000-07:00

Jakiś czas temu pisałam , że moja dawna dawna miłość celebryt pojawiła sie w Opolu i dane mi było być blisko niego, słyszeć jak śpiewa, wzdychać i achać na jego widok. Świat stanął na głowie, bowiem celebryt pojawił się po raz kolejny w Opolu, tym razem dał mi swojego singla i autograf. Wszystko za sprawą preludium do Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu, mianowicie koncertu Off Opole. Tam pojawili sie Newsi, tam pojawił się K.K. Rozdawał single. Powiedział: no to przedostatni dla koleżanki w okularach (it's me:)) Dał mi do rąk własnych. Potem razem z D. i P. dopadliśmy celebryta, jak pił sobie piwko pomiędzy opolskim ludem. Poprosiłam o autograf, pogadaliśmy chwilę. Miły, uprzejmy, bardzo czarujący. Mam więc singla, mam więc podpis i jestem bardzo szczęśliwa. Kto by pomyślał, że miłość celebryt zamieni ze mną parę słów? No to teraz nie pozostało mi nic innego, jak zareklamować tutaj

link

Dla porównania z miłym i czarującym celebrytem, mamy pojawienie się w Opolu pseudo celebryckiej, za to bardzo zadufanej w sobie Tatiany Okupnik. Tatiana przybyła do Opola w gigantycznym aucie podobnym do czołgu, oświetlonym migającymi światełkami z boku, z jej gigantycznym zdjęciem i podpisem. Wielkie-wielkie auto miało oczywiście przyciemniane szyby i zablokowało pół miasta, bo kierowca nie umiał zaparkować. Rozkroczył się na pasach i tak sobie stał jakiś czas. Patrząc na występ Newsów, pełen dobrej energii i naturalnej radości z obcowania z publicznością, na ekscesy upadłej primadonny patrzy się z wielkim wielkim politowaniem.
pudelek potwierdza

Acha, jako że zaliczyłam już co mam zaliczyć, reaktywuję poprzewracane. Czas rozbestwienia należy jak najbardziej zacząć.

surreal?

2008-05-17T12:28:00.000-07:00

Dane mi było przez krótki czas być celebrity! zaiste w dziwnych okolicznościach. więc tak- chodzę sobie na wolontariat do domu opieki. okazało się, że wspaniały opolski przybytek organizuje dni seniora! radości co nie miara... pani kasia poprosiła mnie, D. i A. o pomoc przy jego organizacji. oczywiście zgodziłyśmy się bez wahania [impreza to impreza?]. we wtorek dane mi było dmuchać cały milion kolorowych baloników. część napełniał P. helem [weri interesting efekt] część pompowaliśmy naszymi własnymi płucami. super sprawa- gdzieś tam jest dużo dużo baloników z powietrzem z moich płuc! w każdym razie, nadmuchaliśmy milion kolorowych baloników. sama impreza miała miejsce w środę. tamże pojawiła się regionalna TVP Opole. i tam też zostałam celebrity. pan zadał mi, D. i A. po jednym pytaniu. Ja byłam pierwsza. "czy według ciebie starsze osoby są szanowane w dzisiejszych czasach"- o takie coś mnie zapytano. moje biedne synapsy spociły się jak nigdy, jakoś tam wymyśliłam w miarę składną odpowiedź, którą pan kamerzysta skomentował pełnym nieopisanej sympatii zdaniem: "następnym razem jak będziesz w telewizji, nie kiwaj sie tak". pomne jego rady, D. i A. stały jak słupy... D. miała wymienić przykłady nie szanowania starszych, a A. zapytano o to, czy starsi powinni rządzić.

całe wydarzenie było bardzo przyjemne. z motywów zabawniejszych: rozdawałyśmy tam seniorom cukiereczki. w pewnej chwili skończyli się seniorzy, cukierków pozostała moc. A. wskazała więc na ogromny namiot który stał trochę z boku, pod którym tłoczyło się całe stado seniorów. ochoczo zaczęłyśmy im rozdawać cukierki. z transu wyrwał nas śmiech D., która wskazała palcem gigantyczny [serio-serio, chyba 3 metrowy] napis na namiocie: "towarzystwo diabetyków polskich, pomiar glukozy we krwi".... busted....

po gali miałam w/f. też był jakiś taki inny- na nasze zajęcia przybyli bowiem dwaj chłopcy. GRAĆ. w BADMINTONA. Weri strejndż. Po wfie zabrałam się za prysznicowanie, słyszę naraz telefon. D. odbiera. Okazało się, że to nasza Dziwna Pani Właściciel- WIDZIAŁA NAS W TV!!!
Żadnego dzień dobry, żadnego witajcie! Głośne i pełne podniecenia: widziałam was w TV!!!

Następnego dnia nas status celebrity został scementowany, bowiem Grzegorz Gy [uł jeah] doniósł nam, że również widział nas w wiadomościach i że pragnie naszych autografów. następnie, spotkałyśmy Panią I [Ben, zabieraj dzieci do samochodu, świat się z całą pewnością kończy], która była po prostu zachwycona naszym występem. I think i want to day just a little bit.

A teraz czeka mnie największy maraton uczenia się od matury. hu-rej hu-rej it's a cziki holidej:)

the sound of you walking away, you walking away

2008-05-04T11:53:00.000-07:00

w sumie dość ciekawy weekend. taka bezpłatna możliwość poukładania sobie wszystkiego i ustalenia jakie co jest. myślę sobie, że nie poznaję ludzi. że ich słowa są jak wiatr, przepływają i potem znikają. wypowiedziane jednego dnia, tracą swoje znaczenie już następnego. it's so strange.

skończyłam w końcu "Idiotę" Dostojewskiego. Długo zeszło, ale męczył mnie początek- jak się okazało w posłowiu, pisanie go męczyło samego autora. Wrażenie? Hmm... 6,5/10. Dobre postacie, ciekawa treść, ale było w tej książce coś bardzo męczącego [jak już wspomniałam wielokrotnie]. Jakoś tak mi się wtopiła w mózg, ale to za mało by zyskać wyższą notę. Książę Myszkin jest wspaniały, ale zły proces decyzyjny zdecydowanie mnie od niego odstręcza. Wspaniałe są jego dwie kobiety- Nastazja Filipowna to po prostu cudowny przykład kobiety demona o wielkim poczuciu własnego upadku. Gdybym miała być kobietą bruku, byłabym właśnie nią.

Świat się kończy- mój tata, pierwszy raz od 20 lat zamyka bramę do naszego domu. Bramę, którą wymienił 10 lat temu, z zamiarem lepszego jej zamykania. Nie doszło do tego. Potrzeba roku przestępnego i ślubu mojego brata, by tatuś przekonał się o uroku tej czynności. Life is a funny funny thing.

behold the monster of doctor frankenstein.

2008-05-01T02:37:00.000-07:00

No to teraz o książce- jak już wspominałam, od jakiegoś czasu czytałam sobie "Frankensteina" Mary Shelley. Czytałam w oryginale, bo [i tutaj rozbój w biały dzień] taniej było zaopatrzyć się w mini książkę z serii Penguin Classics niż w polski przekład [różnica 15 złotych...]. Zacznijmy jednak od samej autorki.

Pokochała żonatego mężczyznę- Percego Shelleya, który odwzajemnił jej uczucie. Para uciekła by być razem, przeczekała do śmierci żony poety i potem bez przeszkód już zawarła związek małżeński. Podobno kochali się aż do śmierci. Pięknie.
O jej życiu dowiedziałam się, kiedy pracowałam nad moją prezentacją maturalną o wampirach. Ciekawym faktem bowiem jest, że w czerwcu 1816 roku Mary Shelley, jej mąż i John Polidori [autor "Wampira"] odwiedzili swojego wspólnego przyjaciela, Lorda Byrona. Ten ostatni wymyślił osobliwą grę, by zabawić swoich gości. Jednego wieczoru, każde z nich, miało przedstawić reszcie opowieść grozy swojego autorstwa. Wtedy właśnie Byron wymyślił koncept "Wampira", który rozwinął i spisał później Polidori, a Mary Shelley wpadła na pomysł "Frankensteina". Jej mąż już od dawna popychał ją do pracy twórczej, mając zaś koncept, mogła swobodnie stworzyć swoje dzieło życia. I tak właśnie powstał "Frankenstein".

Książka jest dobra. Interesująca, dobrze napisana i przede wszystkim nie nudna. Urzekła mnie jej kompozycja- zaczyna się od kilku listów poszukiwacza przygód do swojej siostry. Poznajemy okoliczność jego wyprawy, oraz tło spotkania nieznajomego człowieka- jak się okazuje później, doktora Frankensteina. Potem, treść właściwa książki, spisana w 24 rozdziałach, jest opowieścią młodego doktora o błędach jego młodości. Młody poszukiwacz przygód tak jakby przedstawia ją swojej siostrze, przytaczając opowieść swojego towarzysza podróży. Książka kończy się na kolejnych listach podróżnika do siostry, w których zarówno ona jak i czytelnik otrzymują rozwiązanie całej historii. Czyta się jednym them, a wymuszone życiem przerwy w czytaniu uważa się za natrętne przeciwności losu. Co ciekawe, najczęściej stosowane słówko przez panią Shelley to "dotychczas". Nie wiem jakie słówko ja bym użyła w mojej powieści życia. Pewnie jakieś formy zaimka osobowego:] taka już moja natura.

W każdym razie, dzieło o potworze młodego naukowca oceniam jako 8.5/10.
I wielkie dzięki dla małżonka pisarki, za popychanie jej do pisania.

Family is Family. Blood is Blood.

2008-05-01T02:23:00.000-07:00

Dziś będzie kinowo. W zeszłym, opolskim tygodniu byłam sobie z moimi współlokatorami w kinie. Dość długo zastanawialiśmy się na co się wybrać, ostatecznie stanęło na Śnie Kasandry . Cóż... nigdy nie potrafiłam zrozumieć Woodego Allena [ale z drugiej strony, kto może zrozumieć człowieka który poślubia własną pasierbicę?]. Jego żarty zawsze do mnie trafiały, ale same historie... wydawały mi się być pourywane. Niedokończone, krzywe trochę, w bliżej nieokreślony sposób. Ale Sen Kasandry był inny. Może to przez obsadę, może przez to, że ten film odbiega od reszty twórczości reżysera, w każdym razie, zachwycił mnie. Historia jest bardzo prosta i bardzo ludzka- Dwóch braci tonie w długach, zwraca się więc z prośbą o pożyczkę do bogatego wujka, który ratował ich już wiele razy przedtem. Tym razem jednak, wujek oczekuje zwrotu przysługi. Bracia mają zabić pewnego "niewygodnego" człowieka. Film, trochę zgodnie z tytułem osnuty jest na bazie antycznej tragedii. Mamy tutaj Los, Tragizm i wszystko to co najlepsze. I moralny dylemat. Wybieranie mniejszego zła. Cała historia porusza dogłębnie temat rodziny- więzów krwi, które są silniejsze niż doczesne przywiązania. No i wspaniałe kreacje aktorskie. Powiem tak- Colin Farell nigdy mnie nie zachwycał. No może jak grał geja w "Domu na końcu świata". Ale to co pokazuje w "Śnie..." jest po prostu niebywałe. Totalnie zrywa z wizerunkiem twardziela ze spluwą. Nie jest twardym macho, nie pluje przekleństwami i nie pomiata płcią przeciwną. Jest delikatny i udręczony i takiego go chcę widzieć zawsze.... Co do Ewana McGregora to kochałam go zawsze. W "Śnie..." pokazuje po raz kolejny jak różnorodnym jest aktorem i jak wiele może zagrać. Kreacja którą tworzy bliższa jest chyba "Młodemu Adamowi", niż poczciwemu Mistrzowi Jedi, a jednocześnie tworzy coś zupełnie nowego. Bohatera który pociąga a jednocześnie przeraża.

Dobra, w moim wydaniu mocne 9/10 i polecam gorąco.

tak jakoś się dzieje.

2008-04-29T13:19:00.000-07:00

wielość wrażeń, czyli tydzień w Opolu.
zacznijmy od tego, że dane mi było spotkać moją prawie-że-miłość z dawnych lat, kiedy to się kochało w różnistych sławach i nie był to taki wielki wstyd. a było to tak- siedzimy sobie w środę z współlokatorami, pijemy piwko i zagryzamy czipsem biedronkowym, słuchamy muzyki z dawnych lat i ogólnie jest przyjemnie. jak wszystko co dobre, trunek nam się kończy, więc postanawiamy iść po zapas. do delikatesów na rynku, bo były dni opola i ciekawiło nas co tam się będzie działo [że aż 5 patrolów policji ustawiali tam tego dnia]. Słychać muzykę. Fajną muzykę. Patrzymy, i faktycznie, jest zespół jakiś. Ale że to jest Opole, to słucha go może w sumie 20 ludzi, wszyscy z daleka i tak jakby od niechcenia. Kupujemy co mieliśmy kupić i podchodzimy bliżej. Zespół bardzo fajny- czwórka panów nawet młodych, bardzo dobrze znających się na swoich instrumentach. Zagrali wszystkie najfajniejsze covery jakie znam [w tym High and Dry Radioheada i All the things that i have done Killersów] i ogólnie bardzo fajnie się zaprezentowali. Więc- podbijamy do nich po wszystkimi pytamy: co oni za jedni i kiedy znów grają. Pan gitarzysta wymigał się od pierwszego pytania odpowiedzią: Feel16, taki nowy krejz. Powiedział nam już poważniej, że grają na eliminacjach do debiutów na Festiwal Opolski. No więc postanowiliśmy: idziemy ich znów posłuchać. Dla tak szczytnego celu postanowiłam nawet olać zajęcia ze Znaną Pisarką.

Drogą wielu myków odnaleźliśmy zespół na guglu i wyszło, że nazywa się News, a grają w nim ludzie którzy grali np. z Patrycją Markowską i Marylą Rodowicz. A prócz nich, Kuba Kęsy. Ten sam Kuba Kęsy któremu oddałam serce, kiedy występował sobie w Idolu, ten sam Kuba Kęsy który śpiewał Omegę po węgiersku z zamkniętymi oczami! Coś się we mnie przewróciło- coś zrobiło się inaczej i teraz już chyba nie będę taka sama. Bo to trochę jak stawienie czoła idiotycznym dziecinnym marzeniom i planom, zobaczenie na co wyrosły i pójście dalej. A tam dalej, to już tylko nieznane.

Po za tym, Czesiu wywiózł nas w końcu na wycieczkę. Tak jest! Pierwszy rok języka biznesu pojechał dziś do Czech, na Pradziada. Mijaliśmy Moszną [:)], Prudniki różne i wiele innych miast, po to tylko by wejść od połowy na górę i zażyć wycieczki. Wrażenia jak najbardziej pozytywne, Czesiu jest moim nowym idolem, i pragnę zostać pilotem wycieczek. Co ciekawe- na górze było po kolana śniegu i wszystkim prócz Czesia przemokły buciki:D:D Inny ciekawy motyw: w Mosznej w zamku mieszkał pan, który zbudował sobie PAWILON UCIECH. Nazwa idealna dla knajpy lub burdelu:D:D w Pawilonie odbywały się akty wszelakiej maści [głównie seksualnej] po czym został zburzony i powstał na jego miejscu BASEN. Że niby woda ostudzi rozpustę? I don't think so...

post 100:)

2008-04-18T12:09:00.000-07:00

[i'm so excited! napisałam już 100 notek tutaj:) jestem niezmiernie dumna, etc. ]

Może najpierw o mojej przygodzie pociągowej. Zawsze jak w piątek jadę do domu, to muszę się liczyć z nieprzyjemnościami- pociąg na linii opole-kędzierzyn zawsze-zawsze jest okropny, pełen ludzi i pozbawiony powietrza. Dziś nie było inaczej. Jak zwykle stałyśmy z D. w przejściu między przedziałami, podobnie jak 9 innych ludzików. Postanowiłam sobie umilić podróż zamykając się w swoim świecie. Wiadomo- muzyczka i przymknięte oczy, zestaw na każdy zły dzień/moment mojego życia. Nie spodziewałam się tylko, że usnę na stojąco. Tak się stało niestety.... i nadszedł moment bezwładności..... i poleciałam na dół..... i się musiałam złapać rułki..... i wszyscy na mnie spojrzeli z politowaniem..... Najpierw oczywiście, w momencie mojego 'lotu w dół' współpasażerowie odsunęli się ode mnie [dobrze to wróży każdej osobie, która zdecydowałaby się na zemdlenie w pociągu- rozbita głowa jak nic, naród Cię nie wesprze]. Potem musiałam się schować za moją burzą włosów, tak się na mnie dziwnie patrzyli. Jedyne co do mnie dochodziło to chichot D., która doskonale wiedziała co było przyczyną mojego niedoszłego upadku. Mental note: nie śpij Aniu w pociągu, a już na pewno nie na stojąco!

Z innych motywów: w przyszły czwartek mam znów zajęcia z olgą te. niby to powinno mnie radować, ale mówiąc szczerze, jakoś mnie bierze na przeklinanie. muszę znowu spłodzić pseudo dzieło. tym razem PORTRET. Ju-hu.

Miły pan na uniwersytecie dał mi skorzystać ze swojego kredytu na ksero. Bóg Ci zapłać, dobry panie.

Mój egzamin z rosyjskiego zbliża się w bardzo zastraszającym tempie, ja zaś czuję bardziej niż kiedykolwiek, że nic a nic nie umiem. W ramach postanowienia, czytam sobie codziennie 40 minut teksty różniste, rozbawiając wszystkich dookoła przesadnym akcentowaniem, i dziwnymi zbitkami głosek które wytwarzam na poczekaniu. Ponadto wraz z moimi współlokatorami powoli i stopniowo uczę się podstaw rosyjskiej gramatyki. Niektóre rzeczy chyba będą mnie męczyć po nocach...

A propos męczenia po nocach. Dziwne sny ostatnio mnie nawiedzają. Dzisiejszy był taki, że biegłam gdzieś uciekając. W pewnym momencie zaczęłam biec przez jakąś stodołę, i wtedy puściło się za mną stado maleńkich nietoperzy, wplątując mi się we włosy. Pełno tego brzydactwa zaplątało mi się tam, więc z szopą wielką jak teksas chodziłam po świecie. Daria powiedziała, że nie ma innego sposobu- trzeba mi je wyczesać [choć się ruszają i ogólnie zmierzają do rozkruszenia mi czaszki]. Paweł jej przyklasnął, i tak już razem, moi wspaniali współlokatorzy wyczesywali mi nietoperze z włosów. No to kto się pokusi o analizę?

Inny sen dotyczył tajemniczego pana K. który od czasu jakiegoś zaprząta mi myśli. Dla tych co nie wiedzą, K. to pan opiekun w domu pomocy społecznej, gdzie chodzę sobie na wolontariat. K. zakochał sie w D., która go nie chciała z racji posiadania już chłopca. Ja zaś wytworzyłam z nim dziwną relację: ni to przyjaźń, ni niewinny flirt. I on mówił mi o tym, jak to niedobrze być wolontariuszem i jak przez to, że tam chodzę staram się być bardziej papieska niż papież. Ostatnio tego zwrotu użył w odniesieniu do mnie fizyk z gimnazjum, gdy opisałam w 50 punktach doświadczenie z wodą. Nie mam pojęcia czemu użył je K. Sen był dziwny także i z tego powodu, że K. rezygnował z pracy w domu opieki, na rzecz bycia średniowiecznym rycerzem na promocjach czipsów w realu, bądź innym przybytku sklepowym. K. następnego dnia nie był w pracy, co dodatkowo mnie zaniepokoiło.

Dom opieki w ogóle jest dziwny. Jest tam na przykład Pani, która chce bardzo dać nam paczkę ciastek. Ilekroć do niej przychodzimy, staruszka wciska nam delicje. Ciągle ta sama paczuszka [również potencjalny element straszący mnie po nocach]. Jako, że pani nie widzi, zawsze zręcznie dajemy jej te ciasteczka z powrotem do szuflady.

Kupiliśmy sobie grilla. Mały, czerwono czarny i za 17 złotych w biedronce. Byłam sobie z Pawłem tamże kupić kilka niezbędności na wieczór filmowy, jakoś tak nam wpadł w oko, i kupiliśmy. Stojąc już przy kasie zauważyłam, że w gazetce telewizyjnej biedronki, na samej okładce jest Ridż z Mody na Sukces. Próbując przekonać Pawła do tak przyjemnego zakupu, machnęłam w stronę Ridża ręką, prawie że uderzając w wino żula który stał w kolejce za nami. Pan popatrzył na mnie i broniąc jedną ręką butelki, powiedział:
-Niech panienka tak nie wymachuje ta ręką jak pałeczką jakąś. Jak ten cały.....
-Dyrygent-mówię- Rubik- próbuję dalej.
-...Wołodyjowski szabelką!
Śmiech ogólny. Pan kontynuuje wywód:
-No... bo w ogóle w panience to chyba jest jakaś taka krew.... góralska
-Koleżanka nie z gór. Ale może jakiś przodek- podsuwa ledwo stojący na nogach ze śmiechu Paweł
- Przodek? Przodek to był niczego sobie....-mówi żul patrząc na mnie przepitymi oczkami.
Paweł umiera ze śmiechu. Pan bierze naszą ciszę za dobry znak, i mówi:
-No... Dziewczynę to masz kolego niczego sobie. Fajna jest!
Po takim komplemencie nie pozostało już nic innego jak wyjść ze sklepu. Z moim "chłopcem" wspieraliśmy się całą drogę, żeby nie upaść gdzieś ze śmiechu. Pan żul został przez nas nazwany Zdzisiem i tak też nazywa się nasz grill. Anyone cares for a sausage?

Czytam Frankenstaina. Chyba trochę odbija się to na mojej głowie.

that's just life.

2008-04-13T14:00:00.000-07:00

Stało się. Jak dla mnie najgenialniejszy zespół muzyczny na świecie zawitał w końcu do Polski. Tak drodzy państwo, mam na myśli Interpol. Naturalnie pierwszą moją myślą było sprzedanie nerki i natychmiastowy zakup biletów na ołpener [bo tam właśnie mają zagrać]. Ale potem, wielki sknerus zwany inaczej głosem rozsądku, wspólnie z moim bratem made me think. Bo tak- bilety są w cholerę drogie. Dojazd i to wszystko z całym festiwalem związane- również. Nie stać mnie. Za kasę którą na to bym przeznaczyła, chciałam jechać z U. na nasz samodzielny trip gdzieś [destination unknown]. Jak to mądrze stwierdził mój brat, i tak nie dopcham się na tyle blisko by I. zobaczyć w pełnej krasie [nie wspominając o tym że jestem ślepa jak kret]. Kolejną jego sugestia było, żeby poczekać na koncert bardziej dogodniejszy, z mniejszą ilością ludzi i bez tak wielkiego obciążenia dla kieszeni. A co jeśli nie będzie już takiej okazji? Jak stwierdził mój brat, powinnam kupić oryginalną płytę i wesprzeć ich materialnie i nie wtrącać samolubnych pobudek do całej sprawy. Może i ma rację. We will see.

A póki co mała przerwa muzyczna:

I parę słów o początkach zespołu:
Zawiązali się w 1997 roku w Nowym Jorku. Daniel Kessler, gitarzysta zespołu, od dłuższego czasu nosił się z zamiarem założenia jakiegoś zespołu. W murach Uniwersytetu Nowego Jorku znalazł perkusitę- Grega Drudego, oraz basistę-Carlosa Danglera. Carlosa spotkał podobno na wykładzie z historii. Ten niezwykły człowiek w tamtym czasie studiował filozofię i historię, zaś jego marzeniem była praca akademicka. Jako że jednocześnie od zawsze kochał muzykę, pragnienie grania wzięło górę i zdecydował się wstąpić do zespołu. Grupa potrzebowała już tylko wokalisty. Kessler zdecydował się na Paula Banksa, którego poznał wcześniej na wymianie w Paryżu, zaś w Nowym Jorku natknął się na niego zupełnie przypadkiem na ulicy. Urzeczony melancholijnym, urzekająco głębokim głosem artysty, zaprosił go do współpracy. Zespół zaczął grać, nie posiadał jednak nazwy. Pierwsze kilka występów odbyli bezimiennie. Dopiero później, pod naciskiem Kesslera, muzycy przyjęli nazwę Interpol. Plotka głosi, że nazwa związana jest z wokalistą zespołu, którego podobno przezywano kiedyś 'Paul, Paul Interpol' [wymawiając jego imię bardzo płasko, 'Pol']. W 2000 roku z zespołu odszedł Greg Durdy, którego zastąpił Sam Fogarino [znajomy Kesslera ze sklepu z odzieżą]. Tak ostatecznie wygląda skład zespołu.

the fairy tail is about to get real

2008-04-06T06:25:00.000-07:00

Jeszcze chciałam filmowo: Wczoraj TVN zaserwował swoim widzom komedię romantyczną, którą zobaczyć chciałam od wielu wielu lat. O czym mowa? 'Książę i Ja', film Marthy Coolidge z 2004 roku. Jak na komedię romantyczną przystało, sama historia jest szalenie absurdalna. Znudzony konwencjami książę Danii wyjeżdża do usa, w poszukiwaniu Życia, Panienek i Przyjemności. Zamiast tego naturalnie znajduje Miłość, w postaci uroczej Paige Morgan, przyszłej studentki medycyny. Film omawia bardzo ciekawy problem-> co by było gdyby przyszło naprawdę spotkać swojego księcia z bajki? Mając cały arsenał własnych planów i marzeń, czy w imię miłości, należy sie ich wyrzec? A może da się to jakoś pogodzić? Film nieudolnie bardzo zakłada, że możliwe jest spełnienie marzeń i utrzymanie skomplikowanej miłości.
[tutaj będę zdradzać zakończenie, więc kto nie chce niech nie czyta]
Trochę na odczepnego, film kończy się ukończeniem studiów przez Paige, na którym to zjawia się jej książę. Podchodzi do niej i patrząc najgłębiej jak tylko możliwe w amerykańskich produkcjach w jej oczy prosi, by do niego wróciła. Zaznacza, że poczeka, ile tylko będzie trzeba. Oczywiście całują się namiętnie, full happy end z zakończeniem a la scooby doo. Ale takie to wszystko nieskończone. Urwane. Dziwnie 'a idź sobie już widzu, bo jak tu wybrnąć z takiej sytuacji'.
Ona chce leczyć dzieci na innych kontynentach. On musi zarządzać krajem w europie. To wszystko się poukłada tylko dlatego, że on powiedział, że na nią poczeka? i don't think so.
To już chyba wolę smutny scenariusz: rozstają się na zawsze.

Podobała mi się Julia Stiles. Ale ona podoba mi się w filmach praktycznie zawsze. Pan jej towarzysz Luke Mably spełnia podstawową rolę w filmie: ma fajne ciało i fajny uśmiech i potrafi być czarujący w swoim roztrzepaniu.

Średnio oceniam na 5/10

do pośpiewania

2008-04-06T06:03:00.000-07:00

To może teraz muzycznie: o starej piosence, na nowo odkrytej jakiś czas temu, która po prostu idealnie nadaje się na wyjec karaoke, tudzież przejmujące śpiewanie w gronie najbliższych znajomych. Wszyscy ją znacie. Nagrana w 1998 roku, promowała znakomity [choć pełen sztampowych amerykańskich momentów] film Michaela Baya 'Armagedon'. Tak tak, asteroida wielkości teksasu zmierza w stronę ziemi, Bruce Willis i tylko on może ocalić naszą marną planetę, z małą pomocą bożyszcza nastolatek- Bena Aflecka. Piosenka była użyta w soundtracku filmu, a rozdzierający głos Stevena Tylora połączony z dramatycznymi scenami z udziałem jego rodzonej córki Liv, pozwoliły nagraniu utrzymać się wiele tygodni na czołówce list przebojów.
Teledysk jest w porządku. Całkiem interesujący, nie powala doskonałością fabuły czy też ciekawym konceptem. Ale jest RĘKA. Ta Ręka. Ręka słodkiej Liv na ekranie monitora. Dla Ręki i wszystkiego co ona reprezentuje [miłość, przywiązanie, wiara, emocje wstawcie sobie tutaj sami .....] warto obejrzeć. A sam utwór? Nic tylko piać najgłośniej jak się umie. Sama tak robię, co potwierdzą moi weseli współlokatorzy.

przegląd czytelniczy.

2008-04-05T15:19:00.000-07:00

Dla zainteresowanych: nowe odkrycia książkowe!

1. Truman Capote, In Cold Blood [Z zimną krwią]
Więc to było tak- widziałam dwa filmy o powstawaniu tej książki [Capote i Infamous] i oba spodobały mi się ogromnie. Historia jest prawdziwa i w dodatku szalenie intrygująca- sam wielki Truman bada sprawę morderstwa czwórki farmerów z Kansas, w wyniku czego sam wytwarza bardzo silną więź z mordercami ofiar. O tym są filmy. Książka [nawiasem mówiąc jego ostatnie wielkie powieściowe dzieło] przedstawia z iście kronikarską i reporterską dokładnością całą zbrodnię i wydarzenia po niej następujące. Co tu dużo mówić, przecież to dzieło wielkiego Trumana:) Wspaniała, porywająca i wciągająca.
I zdobyłam ją za 7 złotych. Obraza dla wielkiej literatury, niejako usprawiedliwiona wiecznym brakiem funduszy w kieszeniach młodych studentek:)
Ocena? 9/10

poczytajcie o tym trivia: tam niżej jest:)

2. Vladimir Nabokov, Pnin
Hmmm... sięgnęłam po książkę z powodu przyjemnego połączenia dwóch czynników- znajdowała się w obfitej biblioteczce mojego taty i kazała czytać Nobokova Olga. Jestem przy końcu, i muszę powiedzieć, że w tym akurat wypadku Olga miała rację. Kocham sposób pisania Vladimira! Jest taki prosty, jednocześnie naszpikowany drugim dnem. Łapie kontakt z czytelnikiem, ale to nie rozprasza a więc ułatwia zrozumienie niektórych wątków. Książka to tak jakby zapis perypetii profesora Pnina, rosyjskiego emigranta, który osiada w USA i tamże wykłada swój język ojczysty. Bohater jest pokraczny, prostoduszny i szalenie sympatyczny. I taka też jest książka. Polecam:)
Ocena? 8/10

I’ve reached a point in life Hey, no longer can I be this way

2008-04-05T15:03:00.000-07:00

oh my... i simply can't believe it:) dołączyłam do przewrotnego klanu 'twenny'........................................................... czy to oznacza, że zacznę gadać do ludzi po angielsku i zaznaczać wszędzie mój wiek? Chyba jednak nie.

Od kilku lat mam pewien urodzinowy rytuał- wchodzę w nowy rok życia z jakąś piosenką. Trzy lata temu nie pamiętam co to było, dwa lata temu był ziggy marley i 'got to be true to myself' a rok temu chyba Niccokick i 'turn 27'. Z wszystkich tych lat, najlepszy był rok ziggiego, więc i teraz wybrałam sobie jego przebój za mój przewodnik po życiu, tym razem dwudziestoletnim. Tutaj chyba należy się wielkie : DZIĘKI dla Kuby, który mnie pieśnią tą uraczył. W ogóle w tym roku rytuał był jakiś taki wspaniały- dostałam przedwczesne życzenia urodzinowe od K. [cudowne, wspaniałe, rozgrzewające bebechy życzenia], i czytałam sobie je w momencie przesuwania się wskazówki na magiczne 12. I jeszcze pani moja z podstawówki, wspaniała i kochana, zaprosiła mnie na Naszej Klasie.

Dziwnie dziwnie
got to be true to myself.

misz masz?

2008-03-14T13:56:00.000-07:00

stało się! ostatnia unijna krowa [czytaj: ja] została okolczykowana. mówiąc prościej: w końcu, po 20 latach życia, zrobiłam sobie kolczyki. za drugiem podejściem. pierwsze było we wtorek, skończyło się poznaniem przesadnie ogromnej, spalonej solarium i rzeźniczo wyglądającej kobieciny, która na moje pytanie: 'ile mnie ta przyjemność będzie kosztować?' [przyjemność zakładania kolczyków] odpowiedziała: 'czasu, czy pieniędzy?'. uciekłam szybciej, niż Paweł zdążył powiedzieć : 'wielki śmierdzący tchórz'. dnia 13 03 znalazłam totalne przeciwieństwo czarnej rzeźniczki, miłą, szczuplutką i blond kosmetyczkę Oliwię, która bezboleśnie i bezstresowo dokonała swoistego rozdziewiczenia mych uszu.

czekając na 'zabieg' znalazłam sobie na stoliczku Czytadło. PRZERAŻAJĄCE czytadło. Okładka obok. jak się okazało prudnikiem wstrząsnęła seria samobójstw [między innymi malownicze powieszenie się chłopca na trzepaku bodaj, przed mieszkaniem swej dzewczyny. automatyczna wizja: odrabiam sobie ruski w kuchni, patrzę w okno, a tu dynda mój chłopiec potencjalny, z którym dajmy na to pokłóciłam się o obiad]. Pan fotograf od pętli dostaje ode mnie mentalną blogową nagrodę: the most gruesome picture in an everyday paper. Gratulacje.

Wielki deszcz zmył opole całe i moje stopy też, bo nieopatrznie zaczęłam sezon na baletki. Myśl taka: skąd dziewczęta wiedzą, że już czas ubrać baletki i zrzucić buty inne? Ogłoszenia radiowe? ulotki? How can you tell?

Pan konduktor dziś w pociągu:
'Haha-haa jedzie pani do Suminy Wiesi? Co tam w Wiesi? czy tam Lesie? haha-ha. A pani? do Rybaka. haha-ha Rybackie miasto haha' czyli wolna interpretacja Sumina Wieś i Rybnik. Kolega nasz jechał do Myszkowa, komentarza nie otrzymał. Seksistowskie środowisko kolejarzy. I drim boj, czytający Aldousa Huxleya po angielsku.

jak to jest mieć neta w opo i swobodę z niego korzystania

2008-02-27T11:48:00.001-08:00

Dostałam się jakimś cudem na 'szkołę twórczego pisania' olgi tokarczuk, i jest to w gruncie rzeczy fakt dobry i pocieszający. Wszak jako osoba ciągle wątpiąca w siebie i jakieś tam swoje wyimaginowane umiejętności, mogę sob ie powiedzieć: nie jest źle, przeciez była selekcja i cię zakwalfikowali! Problem polega na tym, że już pierwsze zadanie mnie przerosło.... mam opisać moje pierwsze wspomnienie z dzieciństwa. opisać tak ładnie i pisarzykowo. Ni tak ni tak nie umiem. Ale cóż, zobaczymy jak to będzie.

Do Opola zawiatała nam Urszula. Dane jej było poznac moich znajomków, spróbować naszych klimatów i spać w moim łóżeczku. Polecam się na przyszłość.

Kocham patrzeć na to, jak dwoje nieznajomych, ale jednocześnie znających się ze słyszenia ludzi się poznaje nawzajem.

Pan W. dziś przeszedł sam siebie. Tytuluje mnie Joanną. Tak juz ostentacyjnie i na całego. Kiedyś była to muzyka dla moich uszu [i miła odmiana od 'no to tam dalej, ty co siedzisz za D.']. Ale nasz wyimaginowany związek chyba przeszedł na dalszy etap. Zaczyna mnie wkurzać to w nim. Błee. :)

Póki co, piszę moją pracę sobie....
i niech się świat dowie, że tez byłam kiedys dzieckiem.

sprawa pewnego irlandczyka, czyli jak to czasem nawet kruki się przydają.

2008-02-23T07:05:00.000-08:00

Mamy sobie w opolu naszego własnego irlandczyka. Ani kropla krwi w nim nie jest irlandzka, ale faktem jest, że mieszka sobie i uczy się w pięknym Irlandzkim kraju, do opola przyjeżdża zaś tylko po to, by odpocząć i spędzić sobie ewentualne święta, i żeby wkurzyć swoje sąsiadki. Tak, mieszka on bowiem naprzeciw nas. Chłopiec ten, metr czterdzieści w kapeluszu, ma fizjonomię rubika [włosy, twarz, WSZYSTKO]. Styl ubierania: chciałby emo, ale mu nie wyszło. Ilekroć przyjeżdża urządza dzikie imprezy dla swoich polskich znajomków. Z racji tekturowych ścian naszego bończykowego bloku, słychać wszystko bardzo wyraźnie. Od śmiechów-chichów, przez dzikie śpiewy kanadyjskich sióstr [ano Tegan i Sara] kończąc na pełnej patosu pobudce 'Kurwaaa wstawaaaać lenie', granej kolo ósmej na gitarze elektrycznej. Nic nie pomaga- walenie w ściane, głośne krzyki z cyklu: 'cicho tam, już druga w nocy'. Rekordowa impreza trwała właśnie do ósmej rano [ano dobra noc to była, satelita spadał, księżyc miał zaćmienie]. Wkurzone, z worami pod oczami i wielkim brakiem snu [wszak proceder trwał kilka dni z rzędu] chciałyśmy podpalić cały nasz śliczny blok i puścić świat w cholerę. I wtedy zadzwoniła nasza szalona pani właścicielka. Odebrałam ja. Pani właścicielka z mordą, bo oczywiście cośtam nie grało z kasą. Ja na to: 'Pani Grażynko, jak dobrze że Pani dzwoni! Otóż, ja mam SPRAWĘ'. Sprawę streściłam, wszystko wyjaśniłam. Nie wiem co się stało, ale od rzeczonej rozmowy, cisza nastała w bończykowskim bloku, słychać myśli, słychać radio, spać można do woli. A irlandczyk o fizjonomii rubika kryje się po kątach.

dziś będzie o studiach, bo o tym też czasem trzeba.

2008-02-23T04:26:00.000-08:00

O jerunie:) moje niby studia zaczynają przypominać FAKTYCZNE studia! Autentycznie mam CO ROBIĆ. Przede wszystkim doszły mi fajne i fascynujące [fif:P] przedmioty. Mam Krajoznawstwo i pilotaż turystyczny, w ramach czego czekają mnie trzy wycieczki [w tym jedna za 5 zł do Czech], wiele fascynujących zadań i projektów. Ponadto, mam lingworealioznawstwo angielskie i tutaj to już prawdziwa rozkosz, odczuwalna we wszystkich członkach ciała. Na pierwszych zajęciach dostałam rzeczy do opracowania, których łączne przygotowanie zajęło mi ponad 2 godziny cennego czasu sobotniego. I dowiedziałam się tylu fajności, że teraz mogę chodzić po ludziach i wesoło chwalić się swoją jakże fif-ną, nowo nabytą wiedzą. No i oczywiście podstawy marketingu, z dość intrygującym, sypiącym żarcikami wszelakiego rodzaju doktorem P. Uniwersytet zapewnił mi też dodatkowe 45 minut z moim ukochanym dr W., teraz mogę bezkarnie wpatrywać się w jego urzekające jestestwo o całą lekcję szkolną dłużej. Ochom i achom nie ma końca. W ogóle wszystko jakoś ruszyło. Zbratałam się na dobre z westsajdami [mieszkańcami zaodrza], byłam sobie na dziennikarskim wtorku, czyli spotkaniu z panem Grzegorzem Micugowem, odbyłam kilka przyjemnych wypadów relaksacyjnych i po prostu.... super:) Nawet przerażające niejako, dość wyczerpujące na pewno 4,5 h z pewną panią spłynęło po mnie dość przyjemnie. Don't you just love it?

Uff.. koniec chwalenia, czas zabrać się za autentyczną, niczym nie skrępowaną naukę. Autentycznie mam CO ROBIĆ! Chwała zajętym.

jak rzekł ktoś, walenie tynkiem, czyli remontów wszelkie aspekty.

2008-02-14T13:59:00.001-08:00

Dziś będzie
tematycznie- o walentynkach. Czy też, jak to powiedział nam kiedyś ksiądz na religii, święcie Cyryla i Metodego. Akurat tym razem, wolny był to dzień od smutów i dołów i wszelakich momentów tak dobrze znanych z początkowych scen Dziennika Bridget Jones [pamiętamy scenę: Rene Z. w uroczej piżamce, w tle All by myself i tona przepłakanych chusteczek w roli scenicznych rekwizytów]. Były to chyba jedne z lepszych walentynek w moim życiu.

Byłam w kinie ze starym znajomym, na filmie tak płytkim i głupiutkim, że aż miło. 27 sukienek. pomysł na film mógłby być ciekawy, ale co tu dużo mówić, nie wyszło. Potem małe piwko wspominkowe i powrót do domu [kochamy autobusy do NW, ostatni 16.40;]] Tak po prostu tyle tylko, ale tak dobrze było po prostu móc z kimś pogadać, bez tego całego serduszkowego szitu i miłości której n-i-e--m-a [wielkie brawa dla prl-u za wiecznie czerwoną, ale jakże nie romantyczną atmosferę].

bo tak naprawdę, to czym są walentynki? okazją do powiedzenia sobie kocham Cię? nie ważne. myślę sobie, że te dwa słowa zostały już tyle razy wypowiedziane w całym wszechświecie [i to tyle razy 'na niby'] ze uczucie które kiedyś za nimi stało przygasło i wytarło się. myślę, że wymyślę sobie jakieś własne uczucie i nazwę go pięknie. i jego symbolem będzie coś totalnie nie czerwonego i cholernie nie serduszkowego. potem oczywiście świat zachwycony świeżością mojego uczucia podąży za moim przykładem, i tak będe skazana na wymyślenie jeszcze nowszego. I tak przejdę do historii jako Wielka Wymyślaczka Uczuć. I potem, po jakiś 300 latach może, miłość powróci do łask.

obserwacja: pomysł nie za dobry, moim zdaniem, to umówienie się ze swoim słodkim serduszkiem [słit-hart] pod centrum handlowym. i to z marną różą za 1.50zł, która ewidentnie błaga o wodę. myślę, że mając alternatywę: zdechła róża za 1,50zł i nic, wybrać należy jednak nic. Nic przynajmniej nie umiera na naszych oczach. No i co to za pomysł z centrum handlowym? 'kochanie, choć kupimy sobie całe stado niepotrzebnego szitu, na znak naszego niesłabnącego uczucia i przywiązania?!'

walentynka nr. 1-> David and Goliath, znaleziona przez U.
walentynka nr.2-> postsecretowa, zmyłam sekret, bo nie przystoi go ujawniać tu.

dziś nie tematycznie. halo mi tu szaro.

2008-01-30T12:29:00.000-08:00

Wyjątkowo dziwny dzień dziś.

Przede wszystkim, mimo zapowiedzi, calutki dzień był prąd. Zostałam jak ten debil z wielkim dzbankiem kawy na zapas i herbatą w drugim. Nawet komputer zawczasu wyłączyłam, okazuje się że niepotrzebnie. Panowie robotnicy dostali chyba karę, za ten wodociąg który wczoraj przez przypadek przedziurawili. Ciekawe czy żałują i nie śpią po nocach.

Cały dzień słucham Kuchni Fisza. Fakt jest dziwnością, bo zazwyczaj Fisza nie słucham, ale Kuchnia podchodzi mi jak najlepsze ciastko z kremem. Siedzę i się bujam i rózniste obrazki w głowie mi się rodzą i pokazuje się świat taki jaki był w liceum i potem przechodzi w taki ten ciemny niebieski, jak odra, bo to jest kolor moich niby-studiów.

Rodzinny zlot. Kuzynka, która opuszcza pokój, gdy ktoś pali. Kuzyni inni, z którymi zawsze byłam na stopie:ok but nothing more. Niekończące się pytania o moje niby-studia i niby-sesję. Wielkie zdziwienie na próby tłumaczenia, że na niby-studiach nie ma sesji, jest tylko czas by przemyśleć wszystko to, o czym się zapomniało w całym semestrze.

A w piątek idę do kina. Na maraton filmowy Testosteron i Lejdiz. Z bratem i przyszłą bratową. Oszczędzam śmiech, by wystarczyło na wszystkie komentarze.

przyjedź. to się nawrócę. to uwierzę jeszcze raz.

wielość linków z jednej strony

2008-01-30T00:28:00.000-08:00

Dzisiaj mam do polecenia something special: jeden z odłamów stronki Gazety Wyborczej, czyli deser. Stronka przepełniona ciekawostkami i śmiesznostkami i wszystkim tym co można sobie pooglądać gdy nie ma co robić i gdy chce się coś porobić i gdy ma się do tego wszystkiego internet. Naprawdę fajne.

Stronkę posłała mi maj soon-to-be bratowa, by pokazać mi jak zmieni się mój wygląd, gdy włożę okulary . Jako że okulary mam i noszę, cieszno mi że mają aż tak wielki wpływ na postrzeganie mnie:D

Z innych fajnych fajności, najśmieszniejsze komentarze z ebaya i allegro

Na nasze ekrany niedawno powrócili Millionerzy. Warto przypomnieć sobie najlepsze momenty z zagranicznych edycji tegoż programu. Deser pokazuje je tutaj

Indżoj plizz.
Informacja dla zainteresowanych: bardzo niedługo być może, nasza wspaniała Ula będzie miała nową sąsiadkę w postaci nikogo innego jak Britnej eS.
Może wspólne wypady na ploteczki?

wielki kryzys lat 20 uderza przed czasem

2008-01-29T11:35:00.001-08:00

Dziś z całym balastem znaczenia doszło do mnie, że będę juz niedługo miała 20 lat. Doszło to i doszło jeszcze jakie to Wielkie i jakie to Głupie. Jak doszło? Mama mi powiedziała że jutro jedziemy na mszę za prababcię moją Joannę. Tę samą Joannę która umarła dwa miesiące przed moim urodzeniem. Ta Joanna której zawdzięczam moje imię [Joanna] i jego durne zdrobnienie [Ania]. Ta Joanna do której jestem podobno podobna. I pytam mamy: co tak nagle, wielkie spraszanie na tą mszę. Mama mówi: No jak to?!?! przecież już 20 lat nie żyje!! to jest jedna piąta wieku!
Skoro prababcia nie żyje jedną piątą wieku, to ja żyję jedną piątą wieku. Jestem stara i nie naście i mam w głowie o wiele za mało rozumu na szacowny wiek z dwójką na przedzie. Takie dziewczyny jak ja, nie powinny mieć 20 lat. Takie dziewczyny wolno egzystują w populacjach w których wieku się nie liczy. Są sprzedawane za wielbłądy ludziom głuchym, którym ich paplanina nie przeszkadza. Są zabijane przed osiągnięciem jakiegokolwiek wieku, przez komunistyczne rządy lub dziwnych rodziców.

20.
- bez stałego chłopca i twierdząc że taki póki co nie może być,
- bez zatrudnienia i na studiach które nie są prawdziwe
- bez mózgu i z wielkim uzależnieniem od kawy
- przeraźliwie nieposkładana, krzywo wycięta i niedopasowana.

o pierogach i życiu i zagadce wszechświata.

2008-01-29T11:14:00.000-08:00

Dziś będzie o życiu i pierogach. W odwrotnej kolejności. No bo cała historia zaczyna sie tak, że w sieci sklepów Lewiatan zakupiłam sobie woreczek pierogów z truskawkami. Miałam je zabrać sobie do Opola i spożyć w naszej małej kolektywnej jadłodajni Daria-Paweł-Ja. Nie zabrałam. Dziś, wiedziona instynktem przeszukiwałam otchłanie zamrażarki w poszukiwaniu czegoś dobrego na kolację. Odnalazłam wyżej wymienione pierogi. Przygotowałam sobie talerzyk, było ich w sumie 10. Jadłam je sobie słodko, jednocześnie gadając z Ulą przez gygy. Jak to zwykle podczas naszych wciągających konwersacji, nie patrzyłam na to co jem. Wsuwam, wsuwam i tu nagle wielkie ŁOOO. Coś mi nie pasuje. Coś jest... słono kwaśne! coś jest KAPUŚCIANE. Zniesmaczenie tym większe, że całość pierogów posypałam sobie cukrem. Kapuściany pieróg z cukrem, pośród dziewięciu przyrodnich braci z truskawkami. Życie ewidentnie chce mi coś powiedzieć. Inne znaki przestały działać, ucieka się więc do dobrze znanego- zawsze działającego triku przesłania przez produkty spożywcze. To zupełnie tak jak wtedy, kiedy otworzyłam paczkę maślanych ciasteczek krakowskich i w środku pierwsze ciastko było połowicznie skonsumowane. aaaaaaa spożywczość mnie ściga.

Possible przesłania: nic nigdy nie jest doskonałe. nawet największa pewność może zostać zachwiana. patrz na to co jesz. nie oczekuj zbyt wiele. życie i tak zawsze zrobi po swojemu, nie ważne co pisze i gdzie pisze. nawet największa harmonia ulegnie zachwianiu. etc.

Zagadka wszechświata: które przesłanie jest właściwe? jak to tak? co się dzieje? i jeszcze: skąd wszechświat wie, że nic mnie tak nie przeraża jak odgłos bijącego serca i udziwnienia spożywcze?

o dwóch rodzajach piosenek, na przykładach oczywiście

2008-01-28T10:24:00.000-08:00

Zastanawiam się który rodzaj piosenek jest lepszy: taki z konkretnym tekstem, czy też raczej z takim który jest niby tekstem, ale całościowego znaczenia nie posiada?

przykład pierwszy: piosenka z bardzo obrazowym i bardzo konkretnym tekstem.
Są bardzo fajne jeśli człowiek chce się wczuć dokładnie w piosenkę. Wspaniale inspirują do napisania czegoś na ich podstawie. Ponadto, bardzo łatwo się do nich odnieść, jeśli akurat opowiadają o czymś co nas dotyczy. Łatwo też zrobić do nich teledysk. Wszak opowiadają żywą historię, nic prostszego jak ową historię przedstawić. Klasycznym przykładem na taką piosenkę jest:
"The Old Apartment",
Barenaked Ladies
Broke into the old apartment
This is where we used to live
Broken glass, broke and hungry
Broken hearts and broken bones
This is where we used to live

Why did you paint the walls?
Why did you clean the floor?
Why did you plaster over the hole I punched in the door?
This is where we used to live

Why did you keep the mousetrap?
Why did you keep the dishrack?
these things used to be mine
I guess they still are, I want them back

Broke into the old apartment
Forty-two stairs from the street
Crooked landing, crooked landlord
Narrow laneway filled with crooks
This is where we used to live

Why did they pave the lawn?
why did they change the locks?
Why did I have to break it, I only came here to talk
This is where we used to live

How is the neighbour downstairs?
How is her temper this year?
I turned up your TV and stomped on the floor just for fun
I know we don't live here anymore
We bought an old house on the Danforth
She loves me and her body keeps me warm
I'm happy here
But this is where we used to live

Broke into the old apartment
Tore the phone out of the wall
Only memories, fading memories
Blending into dull tableaux

I want them back

funkcja: wyobrażanie sobie pewnych rzeczy, wczucie się w daną sytuację, odniesienie się do pewnych przedstawionych wydarzeń, zyskanie sympatii publiki przez prawdopodobieństwo.

przykład drugi: piosenka w której tekst wydaje się być po za sensem bardziej konkretnym, dająca słuchającemu duże pole do popisu interpretacyjnego. zdania wydają się czasem wyrwane z kontekstu, za to wrażenie całości, to znaczy starannie dobranych metafor i niepowtarzalnej muzyki zostawia słuchającemu niezatarte wrażenie. Tak, że kiedy już piosenka wniknie mu pod skórę, zostanie tam na zawsze. I kiedy pierwsze takty piosenki uderzą, słuchacz natychmiastowo przywoła sobie obraz który powstał z tej tak podanej mu zbitki dźwięku i słów. piosenki tego typu to nie lada wyzwanie dla twórców teledysków. jako przykład w tej kategorii, oczywiście mój umiłowany
Interpol, w utworze [one of my favorite]
"Obstacle 1"
I wish i could eat the salt off your last faded lips
We can cap the old times make playing only logical harm
We can top the old lines clay-making that nothing else will change.
But she can read, she can read, she can read, she can read, she's bad
Oh, she's bad

It's different now that I'm poor and aging, I'll never see this face again
You go stabbing yourself in the neck
It's different now that I'm poor and aging, and I'll never see this place again
And you go stabbing yourself in the neck

We can find new ways of living make playing only logical harm
And we can top the old times, clay-making that nothing else will change.
But she can read, she can read, she can read, she can read, she's bad
Oh, she's bad

[Chorus]

It's in the way that she posed,
it's in the things that she puts in my head
Her stories are boring and stuff.
She's always calling my bluff.
She puts the weights into my little heart,
And she gets in my room and she takes it apart.
She puts the weights into my little heart,
I said she puts the weights into my little heart.

She packs it away

It's in the way that she walks
Her heaven is never enough
She puts the weights in my heart
She puts, oh she puts the weights into my little heart.

funkcja: igranie z mózgiem, rozwijanie wyobraźni, wniesienie słuchacza na inny poziom doznań muzycznych

o pablu nerudzie i historiach miłosnych które wpływają nas absolutnie.

2008-01-28T07:06:00.000-08:00

Jakiś czas temu znalazłam wiersze Pabla Nerudy. Ten chilijski laureat Nagrody Nobla zmarł ponad 30 lat temu na innym kontynencie. Mimo odległości, czasu i uwarunkowań jest jednym z moich najbardziej ulubionych poetów. Dlaczego? bo operuje językiem w miarę prostym, jednocześnie przekazując treści które dotykają zupełnie innych poziomów człowieczeństwa. Treści w swej naturze bardzo zawiłe i złożone. Ale czytając jego wiersze, wszystko to zaczyna być prostsze, zaczyna się układać w jakąś w miarę przyjemną całość. Neruda jest wielkim humanistą, opisuje emocje które rządzą naszym życiem w sposób tak bliski codzienności każdego z nas, że ma się wrażenie, jakby czytane słowa nie były częścią wiersza, lecz kawałkiem naszych własnych myśli, wyrwanych z naszych własnych głów.

A surprise gift for you, czyli wiersz 20 z cyklu Dwudziestu poematów o miłości i jednej pieśni rozpaczy.

Czemu nawiązuję w ogóle do Narudy? Przez ten jeden wers: "już jej nie kocham, to pewne, ale jakże ją kochałem". Są takie miłości, jak kamienie milowe na drodze, które odciskają się na naszym życiu i już pozostaną częścią jego historii. Nie sposób zdefiniować komuś drugiemu siebie w pełni, pomijając ten kawałek nas. Historie o tych miłościach wyrażają nas i nie możemy na to nic poradzić. Nie ujawniając ich, odzieramy się z wielkiej części nas. Są miłostki małe i nieporadne, które spokojnie omijamy, podczas smutnych wieczorów przy winie, wieczorów z przyjaciółmi, wieczorów nastawionych na zwierzenia PRAWDZIWE. Te małe ułamki nas są tak nieistotne, że ich pominięcie nie wpływa na nasz obraz. Ale są miłości absolutnie WAŻNE. Absolutnie definiujące. I choć większość historii o nich jest smutna, pokazują nasze prawdziwe oblicza.

melancholia jako przyjeność bycia smutnym

2008-01-27T11:37:00.000-08:00

Obserwacja z kilku dni ostatnich: smutek, melancholia etc. Ten stan zawieszenia w danym punkcie przestrzeni, wpatrywania się nie w jedną rzecz, a właśnie w jakiś taki całokształt rozmyty. Co do obserwacji: masakrycznie wielu ludzi szufladkuje smutek pod etykietką: zły, nieprzyjemny, odrzucający, niszczący. Zupełnie niepotrzebnie. Ja np. bardzo smutku potrzebuję, jest jakby nieodłączną częścią moich mijających tygodni. Potrzeba mi zawsze paru chwil, by wysmucić się tak szalenie i do końca, oddać się takiemu siedzeniu w oknie i patrzeniu na to co jest za nim, i jednocześnie na niewidzeniu tego właśnie, lecz całych oceanów innych rzeczy magicznie ze mną połączonych. Bez tego, bez tej chwili odnajdywania równowagi w świadomym rozpoznaniu swoich emocji i potrzeb, jestem zupełnie roztrojona. Myślę sobie, że w dużym stopniu to jest właśnie to nasze całe szukanie prany.

Bo z praną to jest tak:
kiedyś kiedyś [jak świecący diament] dawno dawno ćwiczyłam sobie namiętnie jogę i interesowałam się filozofiami przeróżnymi. i właśnie w książce o jodze odnalazłam sobie termin prana. Cytując za wikipedią:
Prana (प्राण, prāṇa) is a Sanskrit word that refers to a vital, life-sustaining force of living beings and vital energy in natural processes of the universe.

ogólnie rzecz pojmując, potocznie praną nazywam moja życiową siłę, energię, twórczość itd. żeby jej przepływ został zachowany, człowiek musi wieść życie odpowiednio wyważone. To znaczy: każdy z nas ma określone zapotrzebowanie na konkretne emocje, i w ciągu mijających tygodni musi zachować równowagę tego zapotrzebowania, inaczej nic nam się nie chce, jest nam źle i tragicznie i nie ma siły na nic. I wtedy prany trzeba poszukać. Albo wyciszając się, albo dostarczając sobie odpowiedniej emocji. mi ostatnio szalenie brakuje smutku, bo przebywając sobie w opo mało czasu jest na smucenie się i przemyśliwanie spraw.

przed jednym z wielkich kolokwiów ze słówek, gdy nosiło mnie po kątach i mózg zajmował się wszystkim tylko nie nauką, rzuciłam zeszytem w kąt oświadczając moim współlokatorką, że idę szukać prany. Jedna z nich nie zrozumiała, źle usłyszała i ogólnie się przeraziła. Stała taka, zupełnie zadziwiona, pytając raz po raz: po co Ania szuka prania?

Wyjaśniłam jej całą sprawę, i od tej pory w naszym mieszkaniu obowiązuje termin szukania prania. Prania szukamy zawsze-zawsze gdy nie mamy ochoty wziąć się za siebie i świat. Zazwyczaj wyciszamy się przy wielce melancholijnych dźwiękach i przy mojej kawowej świeczce, przy otwartym oknie i zgaszonym świetle patrzymy w ogień i nie mówimy nic a nic. Czasem robię to sama, słuchając muzyki która dotyka mnie w środku, i smucąc się po swojemu.

Anyway, jest mi to potrzebne do zachowania równowagi. Bez tego zaczynam się irytować na ludzi. Zaczynam się irytować na siebie. I wszystko-wszystko bierze w łeb.

Dla chętnych na seans niedzielnego wyciszenia, jedna z najlepszych piosenek do tego stworzonych, czyli Interpol i "NYC"

i mały bonus, czyli interesting article z New York Timesa, o smutku właśnie.
indżoj pliz

Dlatego trzeba się chyba zastanawiać, czy trzeba ludzi pocieszać zawsze-zawsze. Mnie na przykład często irytuje pytanie: co się stało? co ci jest? czemu się smucisz?

Nie można identyfikować przyczyn czegoś tak ulotnego i niefizycznego jak ten szczególny rodzaj smutku. nie można o tym mówić, jak o ziemniakach na obiad. nie można tego poruszyć, bo cała konstrukcja runie i zostanie się z całym stosem krzywych patyczków, które tworzą jakąś część nas.

o miłostkach młodzieńczych i ich smutnych końcach.

2008-01-27T11:19:00.000-08:00

Powróciłam do domu na całe 3 tygodnie. Tak to, mili goście, okazało się, że na tak wyimaginowanym kierunku jak język biznesu nie ma nawet sesji. To znaczy, nawet i są egzaminy, ale zdaje się je przed sesją i nie wymagają większego nakładu nauki. Tak to zaliczyłam pierwszy semestr i jestem w punkcie 0.1. I teraz można myśleć co dalej ze sobą począć. Ale tyle o szkole, temat to nudny i monotonny.
--- --- --- ---

Co mną wstrząsnęło ostatnio, i to tak zupełnie bez przyczyny. Umarł Heath Ledger. Nie wiem dlaczego, ale świat wydaje mi się być o wiele gorszy bez niego na jego powierzchni. To takie dziwne. Nie wiem dokładnie jak to wszystko można wyjaśnić, ale chyba najlogiczniej mogę to opisać tak: kiedy byłam młodsza, wymyśliłam sobie idealnego chłopca mojego. I był nim Patric Verona z filmu "10 things i hate about you". Po prostu najidealniejsza z wszystkich idealności, do tego piękna pieśń, którą wykonał dla filmowej Kat:

I czytając teraz o jego śmierci, miałam takie głupie wrażenie, jakby odszedł mój dawny ukochany, ktoś kto wpił się w moje życie beznadziejnie i na długo, i choć w nim już nie jest [na dobrą sprawę: NIGDY NIE BYŁ!] pozostaje wielki żal.

weri macz żałosne. ale nie poradzę. spędzam więc sobotę na oglądaniu jego filmów.
Dla fanów wyżej wymienionego i ogólnie koneserów dobrego aktorstwa, sławny Kiss:

"Śmieszny" epizod związany z śmiercią Heatha, żarcik fonetyczny właściwie:
pani magister: p.m.
ania: a.

p.m.: a właśnie umarł niedawno ten cały, kim ledża... tak się nazywał?
a. : chyba hif ledżer pani magister
p.m.: co? na hif? no cóż, tragiczne ale coraz częstsze tam w usa.
a. :?!?!?!

i love you baby, and if it's quite all right, i need you baby to warm my lonely night

wielki biznes zmarłych, lekarze i dobra muzyka

2008-01-03T13:03:00.000-08:00

Jakiś czas temu zmarł mój wujek. Brat mojej babci. Dziś był jego pogrzeb. Jakże zdziwiłam się, otrzymując od babci [która otrzymała go od żony zmarłego] obrazek. Obrazek przedstawia Jezusa w koronie cierniowej, ewidentnie cierpiącego. Na odwrocie znajduje się takie o to coś: [dane wykropkowane, bo wiadomo, polityka prywatności]

-------------------------------------
Ś[w tym miejscu krzyż]P
A..... S....

żył 68 lat
zmarł 30 grudnia 2007
pochowany na Cmentarzu w .......

Prosi o modlitwę....
[i tu modlitwa]

Usługi Pogrzebowe.......
tu adres, miasto i oczywiście
telefon.
------------------------------------
Brilliant. Jak inaczej zareklamować się na pogrzebie, nie uwłaczając jednocześnie zmarłemu? Zmarły wszak być musi na pierwszym miejscu. Więc umieśćmy go na pierwszym miejscu. Będzie je zajmował. Ale za każdym razem, gdy ktoś zechce oddać za niego modlitwę, sięgając po obrazek, sam zejdzie wzrokiem w wytłuszczone pole z kontaktem do Zakładu Pogrzebowego.
For me- weri macz disturbing. Wyobraziłam sobie natychmiast wielki album z tymiż obrazkami, zatytuowany: Moi Zmarli, album kolekcjonera. Sick sick sick!

Z innych wątków, byłam w końcu u lekarza, za którego sprawą otrzymałam całe 9 dni wolnego od zajęć. Nie powiem by mnie to martwiło. Do tego dostałam pięciu wesołych przyjaciół z dziedziny medycznej, wśród nich najbardziej wyróżnia się kolega Antybiotyk, który jak to bywa w moim życiu musi być wyjątkowo nieprzyjemny. Należy nim się sztachać, 4 wdechy 4 razy dziennie. Autentycznie boli mnie od tego mózg.

Dziś znowu będzie o muzyce. Do niedawna większość moich fascynacji muzycznych skupiało się na Panach. Panowie bowiem posiadają dokładnie takie barwy, takie chrypy i udziwnienia, które wyjątkowo ciepło przyjmowane są przez moje serce. Ale za sprawą Chirurgów i ich ścieżki dźwiękowej, pokochałam kilka bardzo przyjemnych panien. Pierwsza to oczywiście Ingrid Michaelson. Przed świętami zatrząsnęła moim światem Meiko. Chirurdzy mają póki co przerwę, spowodowaną strajkiem scenarzystów i ogólnej obsługi. Poczytajcie o tym tu. A ja skazałam się przez święta na powtórki CSI Miami w starej dobrej telewizji. I właśnie podczas reklam między odcinkami, do moich uszu doszła PIEŚŃ. Piosenka z nowej reklamy Audi

oto reklama:

a oto pani pieśniarka Simone White
indżoj pliz:)

o niedocenionych artystkach i radościach świata powszedniego

2008-01-02T03:58:00.000-08:00

Jednym z najmniej docenionych przez wstrętny świat filmowców dzieł ekranowych jest bez wątpienia Pocahontas. Produkcja niedoceniona z kilku powodów.
Po pierwsze, praca nad nią trwała w tym samym czasie, co praca nad Królem Lwem . Jak donoszą moje źródła [tak, miewam źródła], animatorzy z wspaniałego studia disneja woleli pracować nad bajką o lwach, ponieważ uważali ją za pomysł bardziej prestiżowy. Choć, podejrzewam, że wszyscy fascynowali się raczej faktem, że piosenki do tejże produkcji pisze wielki Elton Dżej, a nie artyści mniejszej sławy, goszczący na soundtracku z Pocahontas. Wzgardzona indiańska księżniczka nie poddała się jednak i ujrzała w końcu [rok później niż Król Lew] światło dzienne. Miliony dziewczynek na całym świecie ją pokochało [może dlatego, że jest piękna, szczupła i igra z kimś komu głos podkłada MEL GIBSON...].
Ale fala niedocenienia przyszła po raz drugi. Choć dostała tyle samo oskarów, co prześladująca ją chyba opowieść o Królu Lwie, w ogólnym rankingu wygranych nagród filmowych, niestety przegrała. Szalony Lew prócz wspomnianych dwóch oskarów otrzymał jeszcze 22 inne nagrody. Pocahontas, zaledwie 13.
Także i dziś, po prawie 13 latach od pojawienia się na ekranach, na stronach poważanego i szeroko cytowanego [i przeze mnie ulubionego] serwisu Imdb, przez jego użytkowników zostaje oceniona na 5.7/10. Podczas gdy opowieść o lwie, szokuje wspaniałym rezultatem 8/10.

W polskiej produkcji [a jakże, polacy lubują się w dabingach bajek] głosu wspaniałej księżniczce użyczyła Małgorzata Foremniak. Jej piosenki śpiewała boska Edyta Górniak. W czasach, kiedy jej głos naprawdę miał znaczenie. W czasach, gdy nie kaleczyła nut i śpiewała zgodnie z zamierzeniem producentów. Do czego zmierzam. Jedna z piosenek Edyty zagościła na dobre w sercach małych polek [wśród których znalazło się i moje]. Tak, tak, to nic innego a "Kolorowy Wiatr". Piosenka jest magiczna. Czemu? Bo kiedy zaczyna lecieć, automatycznie każdemu fanu przypominają się dalsze słowa. Może nie wszystkie, ale większość. Jako specjalny prezent noworoczny [oby więcej takich], ta dam [czary mary, srebrny pył i inne magiczności]

śpiewajcie razem z:

Ty masz mnie za głupią dzikuskę
Lecz choć cały świat zwiedziłeś,
Zjeździłeś wzdłuż i wszerz.
I mądry jesteś tak,
Że aż słów podziwu brak
- Dlaczego, powiedz mi, tak mało wiesz?
Mało wiesz?

Na lądzie, gdy rozglądasz się lądując,
Chcesz wszystko mieć na własność, nawet głaz.
A ja wiem, że ten głaz ma także duszę,
Imię ma i zaklęty w sobie czas.

Ty myślisz, że są ludźmi tylko ludzie,
Których ludźmi nazywać chce twój świat.
Lecz jeśli pójdziesz tropem moich braci,
Dowiesz się największych prawd, najświętszych prawd.

Czy wiesz czemu wilk tak wyje
W księżycową noc,
I czemu ryś tak zęby szczerzy rad?
Czy powtórzysz te melodie co z gór płyną,
Barwy, które kolorowy niesie wiatr,
Barwy, które kolorowy niesie wiatr.

Pobiegnij za mną leśnych duktów szlakiem,
Spróbujmy jagód w pełnych słońca dni.
Zanurzmy się w tych skarbach niezmierzonych
I choć raz o ich cenach nie mów mi.

Ulewa jest mą siostrą, strumień bratem,
A każde z żywych stworzeń to mój druh.
Jesteśmy połączonym z sobą światem,
A natura ten krąg życia wprawia w ruch.

Do chmur każde drzewo się pnie
- Skąd to wiedzieć masz, skoro ścinasz je? [ i tutaj boskie crescendo]

To nie tobie ptak się zwierza
W księżycową noc,
Lecz ludziom wszelkich ras i wszelkich wiar.
Chłonącym te melodie, co z gór płyną -
Barwy, które kolorowy niesie wiatr.
Możesz zdobyć świat,
Lecz to będzie tylko świat,
Tylko świat -
Nie barwy, które niesie wiatr.

-------obszar hiper bonusów---------
Dla wszystkich fanów edytki, special trit: [tak, ma na sobie indiański kostium]

happy new year, 2008:)

2008-01-01T13:34:00.000-08:00

wejdźmy w nowy rok ze ZMIANĄ [coś się zmieniło? TAK! coś się zmieniło, chyba blog obrzygała mi zieloność].
Zielony, jak pisze weri macz pomocna strona kolorystyka pe el, wróży temu miejscu bardzo dobrze. Jak pisze autro[ka?] wielce interesującego artykułu na temat znaczenia koloru jasnej zieleni w życiu osób z tymże kolorem się utożsamiających:
"Osoba określająca siebie kolorem jasno zielonym jest nowatorska, skłonna do zmian, przygód i nie potrzebująca dodatkowej motywacji." Priti macz łat I łaz going for. W każdym bądź razie, niechaj rok 2008 będzie zielony: nowatorski, skłonny do dobrych zmian, przygód i nie zmuszający ludzi do szukania dodatkowej motywacji."

Zatrzymajmy się na chwilę przy roku 2008. .... .... ..... ........................ ..................................... ...................................... ................................. ...................................
Otóż, jest to rok przestępny. Co to oznacza według przekonań ludowych i wierzeń wiejskich [wszak ze wsi pochodzę, choć cieszyć mnie to nie cieszy]? Oznacza to wszelakie nieszczęścia, klęski i katastrofy. Jako wspaniała członkini genialnej generacji '88, która przestępnością kwiczy, kipi i się wylewa, temu przekonaniu wołam w twarz [bo tak ponoć najodważniej], wielkie: SPADAJ.

2008 będzie rokiem zielonym!

pozdrawiam serdecznie,
Redaktor Bezczelna.

p.s. wypada chyba pozdrowić serdecznie bardzo zieloną, choć aktualnie troszkę pomarańczową panią zielarz.

p.s.2 no i wszystkich innych przyjemnych sympatyków tejże wesołej barwy

p.s.kolejny. a jak sylwester? podziel się ze mną w komentarzach! mój był fajny, mój był złoty.

zali to znów ja
R.B.

lazy saturday.

2007-12-29T04:12:00.000-08:00

napisałam sobie czas jakiś temu:
"napisz do mnie długi list, taki papierowy i bardzo osobisty, i napisz tam wszystko co chcesz mi powiedzieć. i nie pomijaj tego, jak bardzo się boisz i tego jak bardzo wszystko się popsuło. i daj mi go z lekkim uśmiechem, wiedząc, że to pomoże nam obu."
I prośbę moją spełniono bardzo dokładnie:) I to tak dobrze robić, przeczytać całe zdania, popatrzeć na pismo, które jest przecież częścią kogoś, a raczej efektem ubocznym procesów zachodzących wewnątrz. Poskładać literki, poczytać jak bardzo co i kiedy znaczy dla kogoś.
Jeśli móc za coś dziękować, to dziękować z całego serca za papierowe listy i całe dobro które ze sobą niosą.

Wielkie podróże mam w głowie. Podróże, które zmienią mój wewnętrzny głos. Dają mu siłę, której tak bardzo mu brak.

Spotkania ze starymi znajomymi. Wielkie niewiadome, dryfujące po jednym wspólnym oceanie, połączone przez muzykę i parę chwil kiedyśtam. Choć tak nierealni, bardzo ważni. Choć oddaleni, na swój tylko sposób moi.

Dla chętnych na miłe pieśni radujące ucho, link taki:
mjuzik
polecam gorąco piosenkę meiko. piękna piękność

Złe kilometry dzielą nas?

2007-12-28T12:08:00.000-08:00

Ilekroć w naszym życiu zmienia się miejsce, powoli odrywają się od nas ludzie. Jak kawałki skóry, która uległa już złuszczeniu i może swobodnie opaść. Dzieje się tak na przykład wtedy, gdy zmieniamy szkołę, idziemy na studia, czy też po prostu przeprowadzamy się do innego miasta. Znajomości, jakkolwiek ważne dla nas były niegdyś, zaczynają się powoli zacierać. Brak ciągłości kontaktów uniemożliwia powrót do starego stanu rzeczy. Początkowo, nie zdajemy sobie z tego sprawy. Co jakiś czas dzwoniąc, czy też pisząc do siebie. Ale moment olśnienia przychodzi. Najczęściej podczas spotkania. Coś jest nie tak. Ktoś ma dłuższe włosy, zaburzając tym samym dobrze znany obraz tej osoby w naszych myślach. To wystarczy, żeby zasugerować nam, że coś się zmieniło. Ktoś zmienił swoje ulubione powiedzonko, zainteresował się czymś nam nieznanym, i wszystko się zmienia. Rozmowa, kiedyś tak ważna i potrzebna, przejmuje funkcję fatyczną. I zastanawiamy się jak do tego doszło. Jak mogliśmy do tego dopuścić. Jak przegapiliśmy ten punkt w życiu, kiedy wszystko jeszcze można było zmienić, odwrócić. Ale tak naprawdę wina nie leży po czyjejś konkretnej stronie. To wina odległości. Nie można powiedzieć, że ona nie ma znaczenia. Potrafi być równie zabójcza, niczym najbardziej śmiertelne bronie tego świata. Podstępna niczym trucizna, objawia swoje działanie dopiero po jakimś czasie. Właśnie wtedy, gdy jest już za późno, by coś zmienić.

Wielka wróżba winampowa na 2008

2007-12-24T15:22:00.000-08:00

Wielka Winampowa Wróżba Noworoczna zakończona! Rozpoczęłam zabawę z Ulą, skończyłam w Wigilię z bratem. Oczywiście, jak to zawsze ze mną, musiał być Wypadek: zamiast włączyć szufla, włączyłam regular repeat. I tak miałam wróżbę z pieśni po kolei, ale zorientowałam się dopiero po zrobieniu jej, więc w sumie też ma jakiś sens. Dla pewności wróżbę powtórzyłam, i tak wyszedł mi miks następujący:

1. love love;
"the weakest shade of blue" the pernice brothers,

"won't you come unbury me
could you light me up like a lemon grove
i'll save you from this dreamy life
to the hardest love you could ever know

but don't cry baby,
please don't cry baby
i'll be tender til the day i die

this love i have for you is terrible and true
how this sheltered loveless life
fades into the weakest shade of blue"

"i found love" z gilmorek

"I found love, didn’t even know I needed it
But I found love, never even crossed my mind
I found love, had a garden never weeded it
But I found love, took an apple just in time"

2. takich sytuacji unikaj;
"rock and roll queen" the subways

" My heart is blue
My heart is blue for you
You are the sun
You are the only one
You are so cool
you are so rock and roll"

"nyc" interpol

"I've had seven faces,
thought i knew which one to wear
but i'm sick of pending these lonely nights
training myself not to care..."

3. friendsi;
"oskar hell" partia

"Parę osób wchodzi
Parę osób wychodzi
Znajome zawroty głowy
I wszystkie głosy
zmieniają się w jeden głos
I wszystkie twarze
zmieniają się w jedną twarz "

"like eating glass" bloc party

" And I know that you're busy too
I know that you car
You got your finger on the puls
You got your eyes everywher
And it hurts all the time when you don't return my calls
And you haven't got the time to remember how it was
It's so cold in this house"

4. messege from uniwers:
"Jolene" White Stripse
[no idea, nic mi tu nie pasuje]

"Big Girls don't cry" Fergie

" But I've got to get a move on with my life
It's time to be a big girl now
And big girls don't cry"

[poukładać mi się trzeba, trzeba odpocząć od miłosnych rzeczy, zostawić mego mentalnego Milo i pojechać gdzieś. ]

5. to se spiewaj jak bedzie ci smutno:
"every you and every me" placebo
"wait" get set go

przy tym pytaniu nie trzeba analizy:)

6. piosenka co sprzyja pis end loff:
"Gwyneth" SSLYBY
"i've got you under my skin" u2&frank sinatra

też nie trza analizować
7. to musisz w sobie poprawic:
"not tonight" tegan and sara

" I don't know
I don't know, ooh
Everything in my body says not tonight
Everything in my body says no
Everything in my body says not tonight"

[wystrzegać się daremnemu wzbranianiu przed życiem?]

"c'mere" interpol

"It's way too late to be this locked inside ourselves"

[j.w?]
8. my pod koniec roku [my= Ania i Ula]:
"truly truly" z gilmorek
"nothing compares to U" sinead o'connor
[chyba dobrze. Ju symbolizuje [J]Ulę?;) ogólnie thing's looke bright]

9. to ci sprzyja:
"catch my disease" ben lee
"february" the appleseed cast

[czyli luty i życie chwilą, zgoda na to co niesie los? no i jakby nie było pan B. bo to z nim kojarzę pieśń appleseedów;) no i jeszcze spontaniczność]

10. a to nie:
"my hero" foo fighters
"castle time" chris garneau

[fałszywi bohaterowie, wiara w to, że ktoś inny mi pomoże, że facet znacząco udoskonali rozpacz mego życia? something like that:)]

motyw przewodni roku:
U2 "Walk On"
"And love is not the easy thing
The only baggage you can bring...
And love is not the easy thing...
The only baggage you can bring
Is all that you can't leave behind

And if the darkness is to keep us apart
And if the daylight feels like it's a long way off
And if your glass heart should crack
And for a second you turn back
Oh no, be strong

Walk on, walk on
What you got, they can't steal it
No they can't even feel it
Walk on, walk on
Stay safe tonight...

You're packing a suitcase for a place none of us has been
A place that has to be believed to be seen
You could have flown away
A singing bird in an open cage
Who will only fly, only fly for freedom

Walk on, walk on
What you got they can't deny it
Can't sell it or buy it
Walk on, walk on
Stay safe tonight

And I know it aches
And your heart it breaks
And you can only take so much
Walk on, walk on

Home...hard to know what it is if you never had one
Home...I can't say where it is but I know I'm going home
That's where the heart is

I know it aches
How your heart it breaks
And you can only take so much
Walk on, walk on

Leave it behind
You've got to leave it behind
All that you fashion
All that you make
All that you build
All that you break
All that you measure
All that you steal
All this you can leave behind
All that you reason
All that you sense
All that you speak
All you dress up
All that you scheme... "

na wigilię

2007-12-23T16:16:00.000-08:00

I like too many things and get all confused and hung-up running from one falling star to another till i drop. This is the night, what it does to you. I had nothing to offer anybody except my own confusion.

—Jack Kerouac

nieposkładane

2007-12-21T01:39:00.000-08:00

Z historii pociągowych:
Siedzę sobie wygodnie w pociągu pospiesznym z Dorotką i Darią. My rjeszajem krosworty. Jak to zwykle bywa przy 1000 panoramicznych hasła idą średnio. Współtowarzysze Podróży: Poirytowany Pan, Śpiąca Pani i Pan Wojskowy. Hasło horror: Japońska walka na bambusowe kije. Na pięć liter. 3 literki do głównego hasła! Propozycja Doroty: Wpiszmy ninja. Ninja ją fajni i czasem mają kije, ninja daje nam fajne literki do hasła głównego! Ja: Wpiszmy- wszak pasuje! Pan Wojskowy, otworzywszy na moment oczy, odzywając się po raz pierwszy: Chyba raczej kendo. [wraca do swoich rozmyślań]

Nie jestem zbytnio świąteczna- doceniam święta za wolne, które jest nam dane za ich przyczyną, ale nie jestem szaleńczo zakochana w idei christmas time. I te wszystkie światełka, te wszystkie kolędy, to całe: kochajmy się i przebaczajmy sobie, to dla mnie wielka wielka pomyłka. Ale z drugiej strony, jestem trochę uszkodzona. A uszkodzeni ludzie nie cieszą się świętami, co nie?

Kupiłyśmy sobie do mieszkania nowy czajnik. Jest piękny i nazywa się Wiktor. Z wielką gracją wygwizduje gotowość do zaparzania wszelakich napojów i zupek chińskich. I był najtańszy w całym tesco.

całe mnóstwo rzeczy do zrobienia, całe mało czasu.

jest jak jest inaczej być nie będzie.

2007-12-16T14:33:00.000-08:00

niesłychane jak przecieka mi grudzień przez palce. jak ślepo chce mi się zaczynać od nowa i nie zważać na wszelkie dowody na niemożliwość życia po swojemu. wszystko ulega zeschemaceniu, jest uczelnia, jest wkuwanie, kilka chwil z ludźmi, o których lubię myśleć, że w jakimś stopniu są moi. poranki zimne i przejrzyste, totalnie bez niedomówień.

chciałabym, żeby wszystko pewnego dnia się zmieniło.

ale póki co, wybieram kolorowe prezenty, zastanawiając się, ile tak naprawdę sensu może być w ich ofiarowaniu. patrzę na filmy o zyciach tak bardzo różnych od mojego i myślę o przyjaciołach których kiedyś znałam, i o tym jak zmienił ich czas i życie.

w opolu wyciekł gaz. dużo dużo gazu. milion tabliczek zabraniających palenie, milion no smoking sighns. i pan robotnik w żółtej kamizelce, głęboko zaciągający się papierosem.

i tak naprawdę myślę, że On popełnia błąd, i że nie będzie szczęśliwy. ale skoro to jego błąd, to jak mogę cokolwiek z tym zrobić?

normalnie w przyszłym tyg zrobię sobie winampową wróżbę na nowy rok:)

napisz do mnie długi list, taki papierowy i bardzo osobisty, i napisz tam wszystko co chcesz mi powiedzieć. i nie pomijaj tego, jak bardzo się boisz i tego jak bardzo wszystko się popsuło. i daj mi go z lekkim uśmiechem, wiedząc, że to pomoże nam obu.

tysiąc przemyslanych minut, rezultatu brak

2007-12-09T12:24:00.000-08:00

kolejny tydzień przeciekł mi przez palce, wbrew zapowiedziom wielu, uczę się gorączkowo i zdecydowanie zbyt dużo. rzeczywistość mnie męczy. nie zawsze i nie wciąż, ale męczy. szczególnie wtedy, kiedy łamię zasady stworzone przeze mnie samą. kiedy daję się wciągnąć w puste dyskusje, kiedy marnuję czas na coś totalnie niepotrzebnego.

pisanie w stanie nieważkości. nie ma już nic, niczego nie będzie? szkoda? wymówka? za pięćdziesiąt lat znaleziony rękopis i wyrzut sumienia: czemu nie pisała? przez warunki mieszkaniowe. ot, różnie się w życiu dzieje, jane a byłaby bardzo niezadowolona. jak tu żyć nieustannie się bojąc tego, że żyć się nie będzie wcale?

proszę Cię, bądź mną przez cały tydzień. pod lupą badaj każdy oddech, każdy ruch najmniejszy. pomieszkaj w mojej głowie, pooddychaj moim powietrzem i proszę Cię, tak bardzo Cię proszę, powiedz co ze mną jest nie tak, że pod palcami ciągle czuję jak coś [coś ważnego, coś co ma znaczenie] mi umyka.

tysiąc przemyslanych minut, rezultatu brak. i tylko tyle.

ja hociu rabotajeć pierjewodczikam.

2007-11-25T02:02:00.000-08:00

Podobno umiejętność przystosowania do nadchodzących zmian określa nasze przeżycie i jakość naszego życia. Ludzie, którzy umiejętnie dostosowują się do nowych rzeczywistości, są ponoć szczęśliwsi. A zmiany są wszędzie. Zmieniło się całe moje otoczenie. Zmieniłam kolor włosów. Zmieniło się moje podejście do wielu wielu spraw. Zmieniła się moja hacjenda- w końcu ma drzwi, i oficjalnie stała się garażem. Zmieniają się ludzie, których kiedyś tak dobrze znałam. Ich postępowanie w końcu mnie dziwi. Nie są już przewidywalni, i tak bardzo znajomi. Mam w głowie początek Władcy Pierścieni, filmu.
"The world is changed. I feel it in the water. I feel it in the earth. I smell it in the air. Much that once was, is lost." Słodki głos Cate Blanchett, każdego dnia szepcze mi do ucha te właśnie słowa. Jestem więźniem najlepszej z wszystkich pułapek świata, pułapki mojej własnej psychiki. Każda chwila mojego życia odbija się niewidzialnym piętnem na kratach mojego więzienia, sprawiając że są coraz to grubsze, coraz trudniejsze do sforsowania.

Zaczęłam coś pisać. Można powiedzieć- cykl. Coś jak Tokarczuk, tylko o wiele wiele gorsze. O wiele wiele bardziej moje. Miniatury. O ludziach. O ludziach których kiedyś znałam.

Człowiek jako zwierzę stadne- Impreza "Czarny Czwartek" u Papy Musioła. Ogólnie dużo ludzi, mjuzik średni, parkiet pusty. Impuls- zaczynam tańczyć z trzema innymi osobami. Ludzie, niby wielką falą wtargają na parkiet i zaczynają bałnsować. Potrzeba im kogoś, kto też to robi. Inaczej nie zaczną. Myślę sobie: przypadek. Więc idę z kumpelą na niższy poziom. Ta sama sytuacja. Pustka na parkiecie. Zaczynamy tańczyć- chmara spragnionych zabawy nastolatek robi to samo. Czy naprawdę aż tak nisko upadliśmy? Jako gatunek, mam na myśli.

A w przyszłym tygodniu: wolontariat, piękny pan T., szkoła tańca i siłownia. A raczej: mam nadzieję.

wniosek.

2007-10-28T05:14:00.000-07:00

no more boys. seriously. SERIOUSLY.
dostrzegam rozkład szczęśliwych związków dookoła, wszystkie moje stabilne punkty, latarnie morskie wśród ogólnego rozproszenia i dewastacji powoli gasną. ostatnio siedziałam sobie z pewną parą, uważaną przeze mnie za wielkie potwierdzenie tego, że miłość istnieje i ma się dobrze. i wszystkie ich rozmowy były dla mnie... niewłaściwe. odpowiedzi... olewcze. jakby szczęśliwość ich opuściła i pozostała codzienność. nie ma kłótni. nie ma krzyków. ale jest chorobliwa codzienność. nie chcę chorobliwej codzienności. koegzystencji. a codzienność jest.
po za tym inna dwójka właśnie zaczyna się łączyć, izolując się tym samym od innych. takie coś też jest niefajne. ogólny wniosek więc- no more boys. only me and myself.

tak sobie.

2007-10-28T03:49:00.000-07:00

znów powróciłam do interpolu. bynajmniej nie oznacza to, że od niego odeszłam. był ze mną zawsze, przynajmniej kilka piosenek zawsze znajduje się na moim grajku. ale znów mam ten czas, kiedy nie mogę słuchać niczego innego. kiedy wszystko inne działa mi na nerwy. w interpolu odnajduję jakoś siebie. nie wiem dokładnie na czym to polega, ale mam tak, że kiedy słucham ich piosenek, wiem dokładnie jaka chcę być. i jaka jestem teraz. i jaką drogę muszę pokonać, by te dwa różne stany stały się tożsame. tak jakby regularne uderzenia perkusji [jakże wyśmiewane swego czasu przez A. i U.] wyznaczały moją drogę. sposób dojścia Tam. Potrafię słuchać dziesięciu remiksów tej samej pieśni pod rząd i ciągle odnajdywać nowe powody do zachwytu.

długa droga przede mną?

chyba lubię milkę bardziej za bajeranckie opakowania, niż kiedy była w zwyczajnym fioletowym papierku. tak jakby otworzył się cały horyzont nowych doznań. jem sobie milkę z przyjemnością tak olbrzymią, jak ta niegdyś doświadczana przy spożywaniu goplany. Goplana była moją czekoladą, bo miała zielone opakowanie. przez to jej smak był szlachetniejszy. teraz kocham milkę. i niech nikt nie próbuje mi wmówić, że opakowanie nie jest ważne.

wypadki.

2007-10-28T02:37:00.000-07:00

rozcięłam sobie dłoń. widziałam jak przecięta skóra rozwarstwia się na dwoje, i przez powstały otwór wychodzi kawałek tkanki. patrzyłam na to długo i uporczywie, prawie w zachwycie, co było dla mnie dość dużym zdziwieniem, bo nigdy nie fascynowały mnie rzeczy ciała. potem zrobiło mi się bardzo słabo, i pierwsza pomoc naprawdę działa. kiedy człowiekowi jest słabo, musi położyć się z nogami do góry przy otwartym dopływie świeżego powietrza. tego jednego nauczyłam się przy pobieraniu krwi.

lubię nosić bandaż. dokładnie nie wiem z jakich powodów. ale naprawdę sprawia mi to przyjemność.

i think i'm getting more crazy every day.

in rainbows

2007-10-21T11:08:00.000-07:00

Cholernie dziś relacje z ludźmi są usztywnione. Skonwencjonalizowane. Na przykład- poznaje się kogoś, i pytania bardziej osobiste odpadają. Trzeba się trzymać danego schematu rozmowy- zacząć od wielkiej ogólności, przejść przez falę bardziej szczegółową, aż rozmowa osiądzie na bezpiecznym kursie sztuka/kultura/rozrywka. Wtedy wszystko jest wspaniale. Ewentualnie, można od czasu do czasu odbić na wyspy pracy/studiów/szkoły. I jeszcze- pilnować się trzeba, by przypadkiem nie zacząć śpiewać z pieśnią którą się kocha, czy też nie wykrzykiwać rzeczy zbyt głośno. Chce mi się większej swobody. Takiego tańczenia do 'Crazy' Aerosmitha i nie bycia za to ocenianym. I jeszcze chcę móc się pytać o co chcę. I nie otrzymywać w zamian dziwnych spojrzeń.

Podczas licealnego spotkania, kolega B. podsunął wspaniałą myśl. Studia są czasem spełniania pragnień, więc spełniajmy pragnienia swoja najskrytsze, póki czas, póki czas!

Zaczynam od tego tygodnia.

w głośniku dziś nowy radiohead, z polecenia U. Senkj-U.

mów do mnie, po prostu, mów do mnie.

2007-10-20T23:00:00.000-07:00

Posiadam niezawodny instynkt jeśli chodzi o miłości/zauroczenia wszystkich ludzi na ziemi prócz mnie. Kolejna moja obserwacja okazała się być prawdziwą. Normalnie zakładam paragwiezdne [bo ezoteryczność jest na topie] biuro określania relacji między ludźmi. Nazwę je "Mięta" [od: czuć do kogoś miętę]. And I shall be rich and happy forever.

Podczas jednego z moich szalonych opolskich biegów, dotarłam do Zoo. zoo jest otwarte w różne pory roku w różnych godzinach. Bardzo mi się ten pomysł spodobał, i myślę że sobie wprowadzę taki grafik przyjęć do moich myśli- od tej do tej będę słuchać, ale od tej do tej już nie bardzo.

Nareszcie spotkałam wszystkich starych ziomków z liceum. I było wspaniale, po prostu posiedzieć w ich towarzystwie, niekoniecznie trzeba coś mówić. Ale mówiło się wielość i przez siebie, tak wiele historii, tak wiele pytań, tak mało czasu ze sobą. Osobiście najbardziej podobają mi się 'niuanse mieszkaniowe' ale tych tylko, których znam i którzy mieszkają ze sobą. Jakoś tak sucho mi słuchać o ludziach których nie znam [być może nie poznam]. I fajnie się słucha wszelkich historii o syfiarzach mieszkających z czyścioszkami. Ale chciałabym spotkać się z każdym z ziomków osobno, tak po godzinie czy więcej i przegadać ten czas tylko z nim i nikim innym. W grupie to jednak jest mniej osobiście. Mniej się czuje daną osobę. Mniej się z nią jest.

To już ta pora mieszania w mojej głowie. Stare historie natrętnie pukają do moich drzwi, i nie wiem jak długo będę w stanie te drzwi trzymać zamknięte. Póki co sobie radzę, ale pomocy mi trzeba, bo siła przeciwnika jest wielka.

Eta maja sabaka!

śmiertelnie poza czasem.

2007-10-14T13:04:00.000-07:00

Najlepsza jest jesień, powiedziałem Ci
Ulice szarzeją wtedy bardziej niż my,
Jesteśmy jak dzieci, zupełnie niedorośli,
Jak zagubieni bracia- koniec!

w ten weekend mam wielką fazę na t.love. i tak mi dobrze wsłuchać się w deszczowość ich tekstów, i powoli, powoli odnajdywać różne skrawki siebie tam gdzieś poukrywane. myślę sobie, że moją najpierwszą naturą jest melancholia. ten czas samotny, czas dickensa i scotta, czas staroświecki. a jesień jest najlepszą dla mnie porą roku. bo wtedy, w jej czas, nie przebija moja natura na zewnątrz. jest cudownie stopiona z pogodą. i nie mam się czym martwić, że nie pasuję do idei słońca i radości. moje depresje zawsze przypadają na czas lata.

pomyślałam sobie, że to będzie bardzo długa notka. jutro rano wracam do Opo [jakże pięknie brzmi: wracam, nie 'jadę'. tak jakby idea domu już w mojej głowie została przeniesiona, jakby kolejne sznureczki zostały pozrywane]. a w opo nie mam netu więc długo nie będzie pisania. póki co więc, wypisać się muszę.

chciałabym się wybijać z tłumu, jakkolwiek. tak się wybijać, jak wybijają się naprawdę wspaniali ludzie. bardzo bym chciała mieć taką cechę. coś co sprawia, że jestem szczególna. wyraźna. nie lubię poczucia bycia zamazanym. takie uczucie mam zawsze, gdy ktoś komu się przedstawiam nie pamięta mojego imienia, albo gdy mówię komuś coś cholernie dla mnie ważnego, a ten ktoś tego potem nie pamięta. mam wtedy fizyczne wrażenie, że robię się coraz bardziej przeźroczysta. dlatego tak bardzo mnie ucieszyło, gdy pan W. wiedział, że na chrzcie nazwano mnie joanną nie anią, choć karteczka przede mną wyraźnie wskazywała na to drugie.

choć mam takie całe nowe życie, brakuje mi kawałków starego. godzinnych dyskusji o niczym. czytania najbardziej nieistotnych bzdet jakie wyprodukował internet, pisania gópotek, wsłuchiwania się we własny oddech i muzykę, poranków z muzyką i gazetką, braku konieczności rozmowy, zajmowania się, zauważania, iścia gdzieś tylko w rytm muzyki, długiego czytania wieczorami. trochę to jest tak, jakbym się odzierała z kolejnych części mnie.

ostatnio na angielskim [bo co innego na nim mam robić] zastanawiałam się, jak się leczy połamane serca, zepsutych ludzi, nieodwracalne zniszczenia. czy jeśli ktoś kogoś pokocha, tak pokocha jak kocha się w najpiękniejszych poematach nerudy, i ten ktoś pokochany zrobi kochającemu wielką krzywdę, zadrwi, ośmieszy, czy też po prostu da nadzieję po czym zdepcze ją brutalnie [pozostawiając cienki płomyk dla samego udręczenia], to czy jest jakaś rada na to, by pokochać znowu? czy to możliwe, że są na świecie ludzie pourywani, już do nikogo niedopasowani, ludzie zniszczeni tak, że nie ma dla nich ratunku?

mam małe wytyczne co to tego, jakim człowiekiem chciałabym być. łapię się często na łamaniu tych wytycznych, na przechodzeniu na drugą stronę rzeczy, na wielkim wyrzucie sumienia. z tego wyzwanie na ten tydzień: przeżyć go całkowicie w zgodzie ze sobą i swoimi przekonaniami.

inna obserwacja- wielu mężczyzn jest cholernie stereotypowa i przewidywalna. wielu mężczyzn można omamić i okręcić wokół palca. wielu mężczyzn przyciąga bezradność, do tego stopnia, że nie widzą odcieni jej sztuczności. chciałoby się poznać Pana, który dostrzeże potencjał w tym, co jeszcze nie odkryte. przejrzy przez płaszcze sztuczności i wyszczególni to, co tak naprawdę ważne.

nie dobrze jest być za grzecznym i uczynnym. nazywam to czasem 'cholernym dżentelmeństwem' albo 'irytującą pomocnością'. przytłacza mnie takie coś. kiedy ktoś narzuca mi swoją pomoc na milion sposobów i odcieni. swoją pomocą mnie osacza. jednak wszystko ma swoje granice. nadgorliwość w każdą stronę jest niedobra.

kiedyś pewien bardzo bliski memu sercu Pan, napisał do mnie takie coś: 'ha, co za myśl filozoficzna- jesteśmy wolni, nieszczęśliwymi możemy więc być do woli'. Zdanie to jest mi wielką pociechą i ostoją w czas burz. to poczucie, że mój los jest mój i moje nieszczęście jest moim tylko i właśnie, czyni z każdej sytuacji coś o wiele bardziej znośnego.

wystrzelcie do mnie torpedę miłości
pamięć to dziwna rzecz. pamiętam że ten fragment piosenki był omawiany przeze mnie, U. i Ł. w Art Cafe podczas jednego z naszych samotnych piątków. wtarło się to we mnie niesłychanie mocno. U. miała Ł. zapisanego w komci w taki sposób bodaj. szczegółów nie znam. ale wiem że to był art. i wiem że to były cholernie fajne czasy.

no, dość smętów.

ja stjudentka, pierwawa kursa jazyka djelawowa absjenia Opolskawa uniwersitieta!

and it will make your heart stop

2007-10-13T05:42:00.000-07:00

samoświadomych rozważań ciąg dalszy:)
pomyślałam sobie, że [haaa jak w piosence Tegan i Sary] i wouldn't like me if i met me.

jest coś dziwnie specyficznego we mnie, że chce się mnie zapomnieć. i jeszcze to dziwne poczucie humoru. myślę sobie, że połowa moich żartów bawi tylko mnie.
i to nie jest tak, że się użalam nad sobą, czy coś. to jest takie czyste stwierdzenie faktów. nie należę do osób które się lubi. należę do osób na które się uważa. z którymi sie uważa, bo kąsają. może w tym tygodniu skontaktuję się z moją kobiecą stroną?

-- -- -- --

lubię chodzić w miejsca nocą. iść sobie ulicą i patrzeć na światła. i to jeszcze lubię, jak się jest długo 'w towarzystwie' i potem nagle się jest tylko ze sobą. potrzeba mi tej 'zesobowości'. na tym się opiera głównie moje poranne wychodzenie po bułki. D. myśli że robię jej tym grzeczność, przysługę. a ja tego potrzebuję. iścia sobie w samotności, słuchania interpolu z grajka i po prostu myślenia sobie o tym o czym chcę.

zadziwiające jest, jak łatwo na studiach wyzbyć się kompleksu zabierania głosu. szczególnie na studiach filologicznych,kiedy ciągle ktoś chce byś coś mówił, powtarzał, odmieniał etc.

Anna Karenina nie ma końca. Po 475str umieram. Póki co jest w porządku, całe 5 rozdziałów czytało się przyjemnie. Ale kurdeee wiem, po prostu wiem, że za moment wpieprzy mi szanowny autor 10 rozdziałów o wspaniałości wsi i sytuacji gospodarczej Rosji tamtych dni... A tego znieść nie mogę.

"lefrektorem" po oczach

2007-10-13T05:23:00.000-07:00

Zawsze-zawsze będę podziwiała fachowców. W każdej dziedzinie. A już komputerowych to chyba najmocniej. Komp mi przestał działać, dzwonię więc do mego brata, bo, jako już od niedawna magister inż z informatyki, jest moją wyrocznią w tych sprawach. Powiedziałam mu dosłownie: "nie działa mi komp. Jak włanczam guziczek, to lampka się świeci ale komputer nie robi wziuuuuuuuuuu". Przybył do mnie z pudełkiem. Pytam: co to? On mi na to: 'przecież mówiłaś że popsuł Ci się zasilacz'.
Fachowcy of the world, RESPECT!

Jakoś tak mi się podoba to całe studiowanie. Tylko licealnych znajomości brak. Aż mi się zrobiło dziwnie w brzuszku, jak mi poleciało z plejlisty "Mów do mnie" T Lovu.

Miasto zesztywnialo.
Wszyscy uciekli do swoich zajec.
Co sie z nami stalo?
Nie mamy czasu na pogadanie.

W tym tygodniu doszłam do tego, że jak mam niski cukier, to jestem opryskliwa. Po soczku i batoniku jestem jak nowo narodzona. Chcę dużo o sobie wiedzieć. Będę hiper-samoświadoma, jak Bon Jovi i jego koszule z flaneli.

Lubię moją 'ciasna kwaterie', mieszkanie samodzielne i wielkie poczucie stawiania na siebie.

Kto nie wie niech czyta- ziomeczki licealne moje, za tydzien w ptk/sb biba nasza wlasna, w wro albo opo, w zależności od wolnych pomieszczeń:P Spotkajmy się w końcu wszyscy-wszyscy.

Z myśli chaotycznych- Patrząc na średni obraz samca w naszym kraju, widzę wyraźniej niż kiedykolwiek, że samą bycie jest mi pisane, i w tej sytuacji jest przywilejem a nie ujmą.

Acha- i lubię moich kolegów. Starych i nowych. I lubię nie musieć tachać wielkiej torby na pkp w opolu, lubię to, że ktoś to robi za mnie.

Jak to jest, że czas ucieka, a ja się zmienić nie potrafię? Do podumania na angielskim w przyszłym tygodniu. Pani nam pewnie wprowadzi czas present simple-przeczenia:)

naładowałam się na cały rok akademicki:)

2007-09-21T11:50:00.000-07:00

Trzy naprawdę dobrze spędzone dni. Bez tego, studia byłyby tylko na pół gwizdka. Potrzebowałam naładowania akumulatorów, wyjaśnienia pewnych kwestii i nowej siły do działania. Brenna Summer Party '07 ogłaszam za ukończoną.
Wnioski:

1. chłopcy to naprawdę znakomici kucharze!
z zapartym tchem mogłam śledzić kulinarne popisy moich dwóch kolegów, z których poprzez całe trwanie liceum żaden nie wykazywał skłonności/miłości do kucharzykowania. Efekt był olśniewający. Pierwszego dnia, idealne w konsystencji i smaku naleśniki Ł, z pysznym sosem marmolada-jogurt, pomysłu R. Później, odreagowywanie gastro fazy poprzez spagetti z mięsem i pomidorami autorstwa Ł i K. Mimo zwodniczej solniczki, która wysypała całą wielką ilość sodu do naszej potrawy, całość była wspaniała. Następnego dnia K. uraczył nas boskimi kabanosami z serem, grzankami z tuńczykiem i bigosikiem. No i jajeczniczka. Pyszna jajeczniczka.

2. jak nie ma co robić na imprezie, dobrze jest zagrać w butelkę [na prawda czy wyzwanie].
Tak też zrobiliśmy. Przykłady co ciekawszych "wyzwań":
- pomalowanie ust ciemnym cieniem do powiek i pocałowanie koleżanki w udo.
- napisanie smska treści romantycznej do chłopca z którym nie chce się za bardzo kręcić
- łapanie olbrzymiego i bardzo złowieszczego pająka do szklanki
- wejście do 'dark roomu' jedynej na wyjeździe pary
- zaśpiewanie "jeszcze jeszcze" happysadu
- odbijanie paletką i lotką 5 razy bez przerwy
- romantyczne oświadczyny z własnoręcznie wykonanym pierścionkiem
- wejście w stroju z kołdry i recytacja sztuki angielskiej w nim.

3. nawet anna es ma swój sport, i jest nim gra w paletki
jak mogłam tego nie widzieć? jak mogłam się nie spodziewać? nawet ja mam szanse być potencjalnym sportowcem. kocham grać w paletki!

4. każdy konflikt interesów można rozwiązać pojedynkiem w papier/nożyce/kamień, tudzież grą w marynarza.
Tak decydowaliśmy m.in kto śpi z kim na rogówce, a kto dostaje łóżko osobne.

5. jak jest ciemno i jest się grupą, fajnie opowiada się legendy miejskie i przesądy wszelkie.
Straszyliśmy się opowieściami o szatanie w czarnej wołdze o 15:00 i przekleństwami cyganek.

6. jak chce się odpocząć, wystarczy mieć leżak i dużo okryć wierzchnich i wspaniałe towarzystwo
Cały dosłownie dzień przeleżeliśmy na hiper wygodnych leżakach, sącząc piwo i rozmawiając o pierdołach. I tak się odpoczywa przy tym, że szok.

7. trzeba zawsze uważać na zgerowane piwo. Nie pasuje Ci smak? ZAPYTAJ INNYCH O OPINIĘ! Nie pij całej puszki sam/a. W biedronce kupiliśmy paletę Fasbergów, piw które kiedyśtam komuś dane było pić, co budziło nasze zaufanie. Było tanie, to trzeba mu przyznać. Siedzimy, pijemy, myślę sobie: 'no FUJ! jakie ohydne kwaśne piwo!' komentarze innych: 'fajny ten fasberg' 'no, super wchodzi!' więc myślę- fanaberie w mojej głowie, piję dalej. Po długiej męce piwo zeszło. Dają mi drugie. Otwieram- nic lepiej, smak kwaśny i niefajny. Korzystam z okazji i jadę z D. po kolegę K. na stację. Zostawiam piwko, które w międzyczasie zostaje wypróbowane przez Ł. Wracamy do domku, wszyscy mi mówią: "stara, ale masz zgerowane piwo!' i tak, przez resztę wycieczki, by Fasberg wchodził lepiej, wymyśliliśmy wspaniałą metodę:
Bierzesz duży łyk Fasberga, ale nie połykasz go. W międzyczasie chwytasz puszkę piwa za conajmniej 2 złote, i robisz szybki myk: połykasz ciecz w buzi i zapijasz szybciutko alkoholem lepszym.

8. patent roku: cin cin z kolą jako nowy rodzaj drinku: brązowa szlacheckość.

down in mexico!

2007-09-17T14:08:00.000-07:00

No i sie złamałam. Zarzekałam się że nie, ale to zrobiłam. Widziałam Death Proof. Miałam czekać na Planet Terror i zrobić sobie hiper grindhousowe experiance, ale wszystko trafił szlag i jak dobrze że stało się właśnie tak! Przede wszystkim, odkryłam nieznane do tej pory obszary kobiecości, do których owszem mam dostęp. Ponadto, mam CELE. Nowe CELE! Kiedy to ja ostatnio miałam cele? dawnooooo. Quentin, my love, I knew you can do it:)

No i znalazłam całe mnóstwo muzyki to die for.

I konwencję, którą mam pod skórą.

I każdy Pan może być moim, jeśli tylko mi powie: Hey Butterfly, I'm your "kinda cute, kinda hot, kinda sexy, hysterically funny but not funny looking guy who you can fuck". Nie chodzi o dosłowność. Chodzi o ideę.

Już szukam kastanietów.

wspaniałe linki

2007-09-16T04:05:00.000-07:00

Dziś NIEDZIELA.
Co się dzieje w NIEDZIELE na poprzewracanym?
są wspaniałe linki!

1. Na dobry początek Piękne Zdjęcie . Niech was zainspiruje, niech was zaskoczy!

2. Niedziela to także dzień duchowości, mam więc linka do Tao Teching . Wybierzcie temat, przeczytajcie lekcję i pomyślcie nad jej sensem.

3. Dla fanów nietypowej sztuki Zwierzaki z Dłoni Do try this at home...

4. Z przydatności. Zbiór darmowych audiobooków , dla fanów literatury z dużą ilością zajęć...

5. Ślijcie bukiety internetem! Niech dobra moc kwiatków i pozitiv vibration uratuje świat:)

czek it ałt, and sej łat ju fink:)

surprise, surprise you're alive!

2007-09-12T01:20:00.001-07:00

dziś, bo dziś jest krakał trip i dziś wyjątkowo chce mi się żyć, takie coś:
strona

niedzielne sztukowanie

2007-09-09T13:16:00.000-07:00

Myślę sobie, że ktoś powinien założyć ze mną firmę, która profesjonalnie zajmuje się tworzeniem listów z pogróżkami utworzonymi ze słów wyciętych z gazet. Bardzo podoba mi się takie koncentrowanie na słowie. Skanowanie partii tekstu w poszukiwaniu czegoś co może być uznane w jakimśtam stopniu za piękne i tworzeniu z wielości części pseudo sztuki. Bo to raczej takie sztukowanie, niż sztuka w prawdziwym tego słowa znaczeniu. Że jest takie wielkie nic i potem dla mnie [w moim kawałku myśli] pojawi się coś, co jest piękne. I nawet nikt nie musi tego specjalnie chwalić. Bo to jest moje i przez to że moje to piękne dla mnie.
Próbka niedzielnego sztukowania, specialy for you:

wspaniałe linki 02 IX-01 IX 2007

2007-09-09T07:15:00.000-07:00

Dziś NIEDZIELA! W Niedzielę są WSPANIAŁE LINKI
I tak dziś przygotowałam dla was:

1. artykuł o kilku niezbędnych inwestycjach w życie.

2. Siedem Niezbędnych Porad dla kobiet podróżujących samotnie

3. artykuł o tym jak poprawić pamięć ucząc się języka swojego mózgu:D:D

4. i na koniec, kartka pocieszka

hope you like it!

dziwne przypadki w opolu

2007-09-08T11:06:00.000-07:00

Dla wszystkich zainteresowanych moim losem, znalazłam MIESZKANIE! Nie muszę spać pod mostem, na waleta u D. nijak inaczej. Mam łóżko i mam stolik i biurko i milion szaf i przestrzeń na której można rozbić duży NAMIOT! Opole, ul. Bończyka, zapraszam serdecznie na kawę lub rzeczy pochodne.

Wracamy dziś na dworzec, po udanym apertment huntingu i patrzymy, a tu stado kiboli. Krzyczą: "jak to nie wejdziemy? jasne że wejdziemy! to publiczny pociąg!" Wchodzimy na dworzec, a tu w pierwszej sali ŚCIANA POLICJI. Młodzi, uzbrojeni w pałki, z szarmanckimi uśmiechami na ustach obiecywali bezpieczeństwo samą swoją obecnością. Idziemy wgłąb dworca, rzeka ludzi wychodzi na zewnątrz, ani duszy idącej w naszą stronę [czyżby bomba?] Zagadka pozostaje niewyjaśniona.

Po za tym, dziś były pokazy mażoretek [dzieki Ul za słowo]. Wielość różnokolorowych ekip z różnorakich krajów odstawiało dzikie tańce z pałeczkami. Panie trenerki krzyczały, wymalowane trzynastolatki podskakiwały w rytm, a całośc filmowała TV... Opole is truly an interesting city